57,6% dorosłych Polaków twierdzi, że ogląda telewizję każdego dnia. Rok temu taką częstotliwość wskazało 53,4%. Obecnie mężczyźni częściej niż kobiety codziennie zasiadają przed telewizorem. Deklarują to przede wszystkim rodacy w wieku 45-54 lat z miejscowości liczących 5-19 tys. mieszkańców. Taką postawę reprezentują głównie emeryci, osoby zajmujące się domem oraz renciści. Do tego 21,9% rodaków informuje, że tradycyjną telewizję ogląda kilka razy w tygodniu. 10,4% badanych robi to rzadziej niż raz w tygodniu. 9,1% nie śledzi jej w ogóle, a 1% – nie pamięta, czy to robi.
Jak wynika z niedawno opublikowanego badania współautorstwa Hybrid Europe, 57,6% dorosłych Polaków deklaruje, że ogląda telewizję każdego dnia. Rok temu taką częstotliwość wskazało 53,4%. Dr hab. Klaudia Cymanow-Sosin, prof. UPJPII, medioznawczyni oraz kierownik Katedry Komunikacji Społecznej i Promocji Idei na Wydziale Nauk o Komunikacji Uniwersytetu Papieskiego Jana Pawła II w Krakowie, wyciąga z tego wniosek, że ogłaszana wielokrotnie „śmierć” telewizji okazała się przedwczesna, bo możemy zaobserwować niewielki wzrost popularności tego medium.
– Świadczy on o trwałej sile tradycyjnej telewizji jako elektronicznego medium masowego. To dobra informacja dla jej twórców, bo telewizja ma dużą konkurencję, np. w postaci przekazów streamingowych. Dlaczego wciąż ją oglądamy? Myślę, że dla wielu osób jest to ciągle rytuał rodzinny. Polacy od lat cenią telewizję jako medium wiarygodne, a wobec wszechobecnej dezinformacji online uważają ją za źródło wiadomości sprawdzonych wcześniej przez poszczególne redakcje – wyjaśnia dr hab. Cymanow-Sosin, prof. UPJPII.
Z kolei Beata Komosa-Trzaska z Hybrid Europe zastrzega, że badanie zostało przeprowadzone w krótkim przedziale czasowym, a widownia telewizyjna podlega zjawisku sezonowości i jest podatna na wiele czynników, między innymi na pogodę, atrakcyjność programów, które aktualnie znajdują się w ramówce czy ważne wydarzenia sportowe przyciągające kibiców. Może się to przekładać na deklaracje w pytaniach ankietowych. – Jeśli w danym momencie stosunkowo dużo czasu spędzamy przed telewizorem, mamy tendencję do generalizowania tego faktu. W mojej opinii, zmiana rok do roku nie wskazuje raczej na trwały trend i należałoby tę informację dodatkowo zweryfikować na podstawie danych pochodzących z badań telemetrycznych – komentuje ekspertka.
Częściej odpowiedź „codziennie” wybierają mężczyźni niż kobiety. Ponadto taką postawę deklarują przede wszystkim osoby w wieku 45-54 lat z miejscowości liczących od 5 tys. do 19 tys. mieszkańców. Dr hab. Cymanow-Sosin, prof. UPJPII, stwierdza, że wyższy wskaźnik deklarowanego codziennego przywiązania do oglądania telewizji wśród mężczyzn w wieku produkcyjnym wynika z zainteresowań, nawyków i potrzeby bycia poinformowanych w zakresie pewnej grupy tematów, takich np. jak kwestie geopolityczne, finansowe czy dot. zarządzania bieżącym życiem społecznym.
– Wyższy wskaźnik osób z małych miast można tłumaczyć dostępnością wydarzeń społecznych czy kulturalnych. Wskazanie na telewizję jako medium relaksu i integracji społecznej może oznaczać nie tylko jej prymat z wyboru, ale często z braku alternatywy kulturalnej. Uważam też, że osoby w średnim wieku często mają już ustalone nawyki z ery przedcyfrowej, a mieszkańcy mniejszych miejscowości wciąż posiadają nieco słabszy dostęp do szybkiego internetu – tłumaczy prof. UPJPII.
Biorąc pod uwagę status zawodowy, respondenci zostali podzieleni też na 9 grup (m.in. praca w pełnym wymiarze godzin, zajmowanie się domem, bezrobocie). W tym przypadku ww. odpowiedź wybierają głównie osoby będące na emeryturze, zajmujące się domem oraz przebywające na rencie. Adam Iwiński z Hybrid Europe mówi, że status zawodowy i ekonomiczny jest dość silnie skorelowany z dostępnością fizyczną i materialną do alternatywnych wobec telewizji form rozrywki.
– Telewizja jest powszechną, a jednocześnie – najprostszą i najbardziej dostępną formą rozrywki na rynku, stąd nadreprezentacja wymienionych grup spędzających dużo czasu w domu. Dodatkowo status emeryta wiąże się bezpośrednio z wiekiem, a więc – poza czynnikiem materialnym – mamy tu też do czynienia ze wzorcem związanym z tym właśnie aspektem – dodaje Adam Iwiński.
Z badania wynika też, że 21,9% Polaków deklaruje, iż tradycyjną telewizję ogląda kilka razy w tygodniu (rok wcześniej – 24,2%). Z kolei 10,4% robi to rzadziej niż raz na tydzień (poprzednio – 11,8%), 9,1% – nie ogląda w ogóle (przed rokiem 9,9%), a 1% – nie pamięta, czy to robi (0,7%). Dr hab. Cymanow-Sosin, prof. UPJPII, wskazuje na wzrastającą polaryzację preferencji widowni.
– Spadek dotyczący okazjonalnego kontaktu z programami telewizyjnymi wyraźnie świadczy, wbrew pozorom, o stabilizacji rynku. Obserwujemy umiarkowaną migrację widzów do telewizji na życzenie – tzw. VOD, ale nie jest to znaczący odpływ od tradycyjnego sposobu odbioru treści wizualnych. Medium to okazało się odporne na trendy streamingowe, przede wszystkim wśród osób o ugruntowanych postawach i nawykach. Zakładając ciągłość tych procesów, być może w kolejnych latach telewizja okaże się medium dla starzejącego się społeczeństwa, jakim przecież coraz szybciej się stajemy – twierdzi prof. UPJPII.
Jak podsumowuje dr hab. Klaudia Cymanow-Sosin, prof. UPJPII, deklarowane rzadsze oglądanie telewizji przez młodsze pokolenia wynika na pewno z odmiennych preferencji osób wychowanych już w epoce platform online, a także z braku czasu u zapracowanych młodych rodziców czy dostępności darmowych alternatyw cyfrowych w większych ośrodkach, skupiających bogatszą ofertę kulturalną. Medium to nie zestarzało się i wciąż ma spory potencjał.
Napisz komentarz
Komentarze