Marcelina Zawadzka przyznaje, że twórcy kolejnego sezonu „Farmy” przygotowali dla widzów sporo niespodzianek i nawet osoby dobrze znające format mogą zostać zaskoczone rozwojem wydarzeń.

– Niespodzianka będzie przede wszystkim bardzo duża już na samym początku, bo będzie to całkiem inna jakość „Farmy”. Jedyne, co mogę zdradzić, to na pewno to, że będzie przewrotnie i się człowiek zastanawia, co może być jeszcze przewrotnego w szóstej edycji, a okazuje się, że może. To będzie coś, co będzie trzymało nas wszystkich w dużym napięciu. Tylu nieprzewidywalnych momentów nie mieliśmy w żadnej innej edycji. Można by więc nazwać tę „Farmę” najbardziej nieprzewidywalną i zaskakującą. Będzie ona napakowana dużą liczbą ciekawych wątków i zdarzeń – mówi agencji Newseria Marcelina Zawadzka.

Na nagrania do Żyrardowa musiała dojeżdżać niemal 300 km. Jednak dzięki możliwości ominięcia najbardziej zatłoczonych odcinków trasa nie była dla niej aż tak uciążliwa.

– Mam dom w lesie, który jakiś czas temu odziedziczyłam po rodzicach i w tym miejscu czuję się najlepiej i najbezpieczniej na świecie. I właśnie stamtąd dojeżdżałam za każdym razem na plan. Cały czas byłam na stand-by’u i jak mówili, że mam przyjechać, to przyjeżdżałam. To jest prawie 300 km, ale jest blisko, 15 minut do autostrady A1. Omijałam korek trójmiejski, tak samo omijałam Warszawę, więc ta trasa była fajna i nie aż tak wymagająca. Potrafiłam więc pojechać rano, nagrać program i wrócić wieczorem do syna – mówi.

Marcelina Zawadzka z dużą satysfakcją mówi również o możliwości łączenia kariery zawodowej z macierzyństwem. Powrót do pracy po narodzinach dziecka był dla niej ważnym doświadczeniem i pozwolił jej realizować się jednocześnie w życiu prywatnym i zawodowym. Jest też wdzięczna ekipie realizującej program za to, że mogła liczyć na jej wsparcie i wyjątkową wyrozumiałość.

– Gdy zostałam zaangażowana jako świeża mama, było to dla mnie bardzo mobilizujące i nobilitujące, że mogę się spełniać jako mama oraz jako prowadząca. Bardzo się cieszę, że mogłam połączyć te światy. W wieku 35 lat urodziłam dziecko, więc bardzo się cieszę, że w ogóle je mam i że dalej mam telewizję. Ogarnia mnie wzruszenie i mam wrażenie, że jestem teraz najszczęśliwsza, kiedykolwiek byłam, gdy byłam sama czy pracowałam przy innych programach. Nigdy nie czułam się tak przepełniona miłością, akceptacją i spokojem jak teraz, więc to jest przepiękny czas w moim życiu, za który bardzo dziękuję też produkcji – mówi.

Gospodyni „Farmy” wspomina, że na plan zdjęciowy poprzedniej edycji zabierała ze sobą synka, bo wtedy jeszcze karmiła piersią.

– Teraz Leonidas ma 18 miesięcy i już skończyłam go karmić, więc zostawiałam go z moimi rodzicami albo z Maxem, w domku w lesie, żeby miał więcej spokoju i żebym ja też mogła się skupić na pracy. W tamtym roku miałam mniej wejść do programu i dużo mniej zajętości telewizyjnych, programowych i przyjeżdżałam z małym – dodaje.

Z danych Nielsen Audience Measurement wynika, że piąty sezon reality show „Farma” śledziło w Polsacie średnio 1,2 mln widzów. 

Festiwalowe emocje przyciągają nas jak magnes

Letnie festiwale muzyczne w Polsce już dawno przestały być zwykłą weekendową rozrywką - wynika z raportu serwisu biletyna.pl przygotowanego we współpracy z Brand24 i agencją Elephate. Aż 2 na 3 badanych, którzy mają za sobą festiwalowe doświadczenia, w tym sezonie powróciło pod scenę lub planuje to zrobić. Dla części z nich stało się to nawet coroczną tradycją.

Badanie ankietowe pokazuje, że podczas takich wydarzeń najczęściej towarzyszą nam radość, wolność i ekscytacja, ale nie brakuje również osób, które odczuwają wzruszenie oraz poczucie wspólnoty. Choć dobre wspomnienia wiążą się przede wszystkim z samymi koncertami, dla festiwalowiczów znaczenie mają także czynniki wokół nich, np. atmosfera, towarzystwo czy sceneria.

O tych festiwalach jest najgłośniej w internecie

Nowa edycja festiwalowego raportu to także ranking imprez, które w ciągu 12 miesięcy miały największy rozgłos w sieci. Na szczycie zestawienia znalazł się Open’er Festival, który wygenerował zasięg na poziomie 78,8 mln przy 2,5 tys. wzmianek. Jednocześnie Open’er został królem social mediów, skąd pochodzi zdecydowana większość jego zasięgu.

Tuż za nim uplasowała się trasa festiwalowa Męskiego Grania, która w porównaniu z zeszłorocznym rankingiem straciła fotel lidera zasięgu (67,7 mln). Pozostaje jednak numerem 1 pod względem liczby wzmianek - to właśnie o Męskim Graniu najczęściej pisano na portalach internetowych i dyskutowano w mediach społecznościowych. Podium zamyka Top of the Top Sopot Festival z wynikiem 64,8 mln zasięgu.

Jakiego rodzaju festiwale preferujemy?

Festiwale, które łączą różne gatunki muzyczne, mają zdecydowanie największy rozgłos i odpowiadają za aż 77% całkowitego zasięgu w internecie. Choć w całym rankingu znajdziemy sporo wydarzeń gatunkowych dla fanów rapu, elektroniki, rocka czy muzyki alternatywnej, w czołowej dziesiątce pojawiły się tylko dwie imprezy o konkretnym profilu muzycznym - CLOUT Festival (rap) oraz Pol'and'Rock.

Pod względem formuły preferencje Polaków są jednak zróżnicowane - respondenci mocno podzielili się na zwolenników wielkich imprez z polami namiotowymi, miejskich eventów, tras festiwalowych oraz nieco bardziej kameralnych wydarzeń. Choć zainteresowanie skupia się wokół kilku największych imprez, ankietowani w swoich wypowiedziach coraz częściej doceniają też te mniejsze.

„Wiele mniejszych, niszowych festiwali przyciąga uwagę nie samymi nazwiskami, lecz niepowtarzalnym klimatem, miejscem i społecznością, która buduje się wokół nich przez lata” - podkreśla Jakub Wicher, E-commerce Manager z biletyna.pl.

Pełny raport dostępny jest na blogu biletyna.pl: https://biletyna.pl/blog/ranking-letnich-festiwali-muzycznych-w-polsce-2026/ 

Źródło informacji: biletyna.pl

Mimo tych obaw piosenkarz nie zamierza rezygnować z własnej drogi. Stawia na rozwój, kolejne premiery, szuka nowych pomysłów na siebie i sposobów, by trafiać do szerszego grona odbiorców.

– Cały czas w największych stacjach radiowych leci mój ostatni utwór „Mamy czas”, który wydałem w październiku tamtego roku. Przez pewien okres zrobiłem sobie lekką przerwę muzyczną, a teraz nagrałem nowy utwór, ale chyba poczekam z premierą do września, bo teraz jest sezon ogórkowy. Natomiast mam w planach różne rzeczy, które może jeszcze bardziej spodobają się Polakom, ale nigdy nie skręcę w disco polo – mówi agencji Newseria Po Prostu Damian.

Wokalista nie kryje zaniepokojenia tym, że rozwój sztucznej inteligencji coraz mocniej zmienia rynek muzyczny i stawia artystów przed zupełnie nowymi wyzwaniami. Do serwisów streamingowych każdego dnia trafiają bowiem tysiące utworów wygenerowanych przez AI, które konkurują z autorską twórczością.

– Nie ukrywam, że delikatnie załamało mnie AI i to, że mnóstwo artystów idzie w tę złą stronę. Każdy korzysta z AI i dziennie wpada do Spotify i innych serwisów 50 tys. kawałków, które są robione przez sztuczną inteligencję. To więc obniżyło morale tym, którzy inwestują w utwory, bo one nie są tanie, to nie jest 2, 3 czy 4 tys. zł, tylko o wiele więcej, już nie mówiąc o marketingu i całej otoczce czy teledysku – mówi.

Wokalista zauważa, że są już dostępne płyty w całości wygenerowane przez AI, a co za tym idzie, wielomiesięczna praca prawdziwych artystów nad utworami i kosztowne produkcje coraz częściej przegrywają z materiałami tworzonymi znacznie szybciej i taniej.

– Już są takie płyty, ludzie tego słuchają przez streamingi i wytwórnia na „K” zarabia na tym ogromne pieniądze, ponad 200 tys., nie wiem, czy złotych, czy dolarów. A my musimy się mocno starać, żeby wejść na te edytorskie playlisty typu Polskie Hity, New Music Friday Polska i tak dalej, żeby cokolwiek z tego uzyskać, a tutaj piosenki śpiewane są przez sztuczną inteligencję, aranże, linie melodyczne również powstają dzięki niej – mówi.

Po Prostu Damian uważa, że można wykorzystywać nowe technologie w pracy nad nowymi utworami, ale powierzanie wykonania całej pracy AI jest dla niego nie do zaakceptowania.

– Możemy używać narzędzia AI do pomocy, czyli przykładowo: mamy pomysł na utwór, ale nie do końca wiemy, jak to mogłoby zabrzmieć, to wtedy możemy sobie z tego korzystać, ale nie tak, że mamy całe utwory zbudowane przez sztuczną inteligencję. Dla mnie to jest jakaś parodia. Poza tym komputer za nas nie wyartykułuje, nie da emocji i wielu, wielu innych, to jest już kwestia człowieka i tutaj akurat AI nas nie zastąpi – tłumaczy.

Jego zdaniem w przypadku materiałów wygenerowanych przez AI brakuje przejrzystości. Odbiorcy często nie wiedzą, czy słuchają utworu stworzonego przez człowieka, czy przez sztuczną inteligencję, ponieważ takie materiały nie są odpowiednio oznaczane.

– One prawie nigdy nie są oznaczone, wręcz można powiedzieć, że lekko poszli na łatwiznę, ponieważ utwory AI nagle są podpisane, mają autorów, kto wymyślił tekst, a przecież wiadomo, że tekst napisał ChatGPT, to zrobiło Gemini itd. Nie jest to uregulowane prawnie i tutaj mój apel do naszego rządu, żeby cokolwiek z tym w końcu zrobił, a szczególnie do Ministerstwa Kultury, które nic z tym nie robi. Siedzicie w Sejmie i bierzecie nasze pieniądze, więc się ruszcie do roboty – dodaje.

– W serialu „Uroczysko” pracuje mi się świetnie, mam najlepszą ekipę na świecie, superkompanów na komendzie, no i złoczyńców, którzy coraz wyżej stawiają poprzeczkę. Ten sezon polega głównie na ściganiu pisarza, Błażeja Przygody, czyli Janka Wieczorkowskiego, który odpowiada za śmierć mojej niedoszłej żony w poprzednim sezonie. Tropimy go razem z panią prokurator, z którą z kolei mój bohater Filip zaczyna mieć coraz poważniejszą niepokojącą relację. Ale to niejedyna relacja romantyczna w naszym serialu, trochę się tego porobiło, ale nie mogę za dużo spoilerować – mówi agencji Newseria Antoni Królikowski.

Aktor podkreśla, że scenarzyści stanęli na wysokości zadania i fabuła nowych odcinków z pewnością zaskoczy widzów. Twórcy przygotowali bowiem nietypowe kryminalne zagadki, w których pojawiają się zaskakujący sprawcy i oryginalne narzędzia zbrodni.

– Mamy na przykład odcinek, w którym mordercą jest skrzat, nie mylić z krasnalem. Mamy odcinek, w którym narzędziem zbrodni jest makowiec przyrządzony przez koło gospodyń wiejskich, tak że dużo tu ciekawych, nietypowych rozwiązań, ale nasza bardzo poważna zawodowa ekipa policjantów zawsze potrafi dotrzeć do prawdy i robi to w taki sposób, który widz lubi śledzić. Staramy się więc robić „Uroczysko” jak najlepiej, cieszymy się z tego serialu i czujemy, że to się rozwija w fajnym kierunku – mówi.

Antoni Królikowski zapewnia, że już w momencie, kiedy zaczynał pracę nad tym serialem, dostrzegł w tej produkcji duży potencjał.

– Wiedziałem, że jest świetny scenariusz i że moja rola jest tak napisana, że wiem, jak chcę ją zagrać i że zrobimy z tego przebój. Miałem coś takiego w głowie, natomiast to nie jest tylko moja zasługa. Na to pracuje sztab ludzi, którzy kombinują od rana do wieczora, żebyśmy codzienny tworzyli serial na jak najlepszym poziomie. Mamy ciężkie te zdjęcia. Dzień zdjęciowy trwa 12 godzin i musimy czasem zmieścić w nim bardzo dużo scen, z wieloma ludźmi. Jest to bardzo trudna rzecz logistycznie do przeprowadzenia, a nam się cały czas to udaje – mówi.

Pracy na planie zdjęciowym nie ułatwiała pogoda, zwłaszcza w upalne dni trzeba było wprowadzać zmiany w harmonogramie zdjęć.

– W upały rezygnowaliśmy ze zdjęć plenerowych i wchodziliśmy na komendę, gdzie mamy zbudowaną dekorację i mamy klimatyzację. Trzeba kombinować, dlatego że po kilku dniach plenerowych okazało się, że niemożliwe jest grać w 40 stopniach, tym bardziej że sceny były na przykład nad jeziorem i dosłownie była taka lampa 40 stopni, że cały czas trzeba by się oblewać wodą. Czasami więc bywa hardkorowo, ale ta praca daje nam dużo satysfakcji – mówi.

Aktor nie może się nachwalić swoich kolegów po fachu, cieszy się, że gra chociażby u boku Roberta Gonery. Zauważa też, że serial wypromował sporo utalentowanych osób.

– Pojawiają się u nas super mordeczki aktorskie, że czasami ktoś przychodzi, zastanawiasz się, kto to jest, a potem się nagle odzywa i masz „wow”. Już parę takich brylantów, takich diamencików aktorskich odkryliśmy w naszym serialu, widzę, jak się rozwijają ich kariery, bo już gramy trzy lata ten serial, więc przewinęły się setki aktorów i epizodystów. Mamy fajną tę obsadę i cieszymy się z tego serialu. Oglądalność „Uroczyska” jest szalenie zadowalająca, więc cieszymy się i chcemy to robić dla tych ludzi jak najlepiej – dodaje.

Premiera szóstego sezonu serialu „Uroczysko” w TV4 odbędzie się 31 sierpnia o godz. 20.00.

Jak podkreśla, nie zamierza całkowicie rezygnować z aktywności zawodowej, ale po narodzinach dziecka stara się uważniej planować swój czas.

– Nie wszystko mogłam nagrywać naraz, bo zależało mi na tym, żeby znaleźć we wszystkim balans. Nie chciałam wpaść całkowicie w pracę i zapomnieć o tym, co mi przynosi też ogromne szczęście, czyli o moim dziecku – mówi agencji Newseria Marcelina Zawadzka.

Prezenterka uspokaja jednak swoich fanów, że nie zabraknie jej w popularnych produkcjach Polsatu. Na razie jednak nie wiadomo, kiedy do emisji trafi autorski cykl jej reportaży „W Polskę jedziemy” w programie „Halo tu Polsat”. Zawadzka odwiedza w nim różne zakątki naszego kraju, przedstawia wyjątkowych ludzi, ich pasje, lokalne tradycje oraz ciekawe inicjatywy społeczne.

– Zrobiliśmy pewną liczbę odcinków cyklu „W Polskę jedziemy”, na które byliśmy umówieni, i on jest zamrożony, ale nie jest odwołany, więc zobaczymy, co będzie dalej. Skończyliśmy też już nagrywać „Farmę” i chcę troszkę odetchnąć w ten sierpień, popływać w jeziorze – mówi.

Marcelina Zawadzka podkreśla, że teraz zwolniła nieco tempo i wykorzystuje sierpień na odpoczynek. Szczególnie ceni sobie spędzanie czasu w swoim domu położonym w lesie, który pozwala jej poczuć wakacyjny klimat nawet wtedy, gdy nadal musi pracować. Na razie nie ma więc sprecyzowanych planów zagranicznych podróży.

– Nie mamy żadnych planów wyjazdowych, może pojedziemy do Włoch, ale Polska jest tak cudowna latem i wiosną, że nie chcę z niej wyjeżdżać. Gdy jestem w domu w lesie, to czuję, jakbym miała ciągle wakacje. Bo nawet gdy pracuję przy komputerze czy jestem z dzieckiem, czy robię inne rzeczy, które wiążą się z pracą, a robię je z lasu, to mam wrażenie, że cały czas mam wakacje, więc dlatego też jestem tak szczęśliwa – dodaje prezenterka.

Bartłomiej Kasprzykowski uważa, że dyskusja na temat wspierania artystów powinna być poprzedzona rzetelną analizą tego, jak takie rozwiązania funkcjonują w innych krajach i jakie przynoszą konsekwencje.

– Zanim ktoś zacznie się wypowiadać na temat wspierania artystów, warto by było trochę ten temat zgłębić, zobaczyć, jak to jest w innych krajach, do czego to doprowadziło, czy to rzeczywiście ma negatywne skutki, czy wręcz przeciwnie – mówi agencji Newseria Bartłomiej Kasprzykowski.

Zdaniem aktora ważne jest również odejście od stereotypowego postrzegania artystów jako osób wykonujących łatwą pracę za wysokie wynagrodzenie.

– Zrozumienie zawodów artystycznych jest potrzebne, bo wydaje mi się, że go nie ma. Często są one uważane za zawody dla lekkoduchów, którzy wygłupiają się za ciężkie pieniądze. Jest to błędne myślenie, niezgodne z rzeczywistością i warto się na ten temat trochę wyedukować – mówi.

Jak podkreśla, zawody artystyczne wymagają predyspozycji, talentu, odpowiedniego przygotowania i zaangażowania, a brak wiedzy na temat realiów tej pracy prowadzi do niesprawiedliwych ocen.

– Edukacja na temat sztuki bardzo mocno kuleje i to od lat, generalnie stąd ten brak wiedzy u nas. Ja nie byłem wyjątkiem, będąc młodym człowiekiem, gdybym nie poszedł w te zawody, pewnie bym myślał podobnie o artystach jako o darmozjadach. Może to wina samych artystów, że nie potrafimy dobrze o tym państwa poinformować, tu się biję w pierś, ale będziemy się starali – mówi.

Bartłomiej Kasprzykowski zaznacza, że zawód aktora jest bardzo niestabilny. Mimo dużej popularności i wyrazistych ról na koncie mogą nastąpić długie miesiące bez żadnych propozycji. W takich sytuacjach artyści muszą szukać dodatkowych źródeł dochodu i podejmować się innych zajęć, aby utrzymać się do czasu kolejnego angażu.

– Kulturę i sztukę czasami trzeba trochę wesprzeć, bo niezależnie od tego, kto z nas jak sobie radzi, jest to tak niepewny zawód, że zdarza się, że czasami nawet po 9–10 miesięcy nie mamy pracy, szukamy jej, jeździmy na taksówkach, dorabiamy sobie różnymi zawodami, żeby dotrwać do kolejnego momentu, w którym znów wyjdziemy na scenę czy znajdziemy się na planie filmowym. Oczywiście nie tylko artyści mają trudne chwile, ale jest bardzo wiele programów, które wspomagają różne zawody, a na nasz temat jest jakaś dziwna awantura – mówi.

Pierwszy Zlot Ciemnogrodu odbył się w Osieku w 1996 roku, w czasie głośnych sporów wokół Wojciecha Cejrowskiego i programu „WC Kwadrans”. Na to wydarzenie przyjechało wówczas około 15 tysięcy osób. Kolejne edycje organizowano do 1999 roku.

30 lat po pierwszym zlocie Cejrowski ponownie zaprasza do rodzinnego Osieka. Tegoroczna edycja potrwa trzy dni i połączy publicystykę, muzykę, kino, sport i spotkania z gośćmi.

Sam Cejrowski podkreśla, że Ciemnogród nie jest partią polityczną ani ruchem społecznym. Opisuje go jako środowisko ludzi przywiązanych do tradycyjnych, religijnych i patriotycznych wartości. Zlot nazywa „spotkaniem rodzinnym takich ludzi”. 

„Antysystem” ważnym punktem pierwszego dnia

Piątek 21 sierpnia będzie mocno związany z najnowszą książką Wojciecha Cejrowskiego i Pawła Lisickiego. O godz. 13.00 w ogrodzie Domu Pielgrzyma zaplanowano poświęcenie „Antysystemu”, a godzinę później rozpocznie się „Antysystem” z Pawłem Lisickim na żywo. Po poświęceniu książki będzie możliwość uzyskania podpisów Autorów.

Książka, wydana przez Fabrykę Słów, podejmuje najważniejsze spory polityczne ostatnich lat. Donald Trump, wojna na Ukrainie, przyszłość Unii Europejskiej, migracja, bezpieczeństwo, wolność słowa i polska polityka prowadzą autorów do pytań o władzę, interes państwa i kierunek zmian zachodzących na Zachodzie.

Wojciecha Cejrowskiego nie trzeba szerzej przedstawiać. Podróżnik, pisarz, dziennikarz i twórca „Boso przez świat” od lat komentuje także wydarzenia polityczne i społeczne. Paweł Lisicki jest publicystą i pisarzem, autorem książek poświęconych polityce, religii i przemianom współczesnego Zachodu. Charakter ich najnowszej publikacji dobrze oddaje hasło: „O wszystkim bez kompromisów”.

Obecność „Antysystemu” w programie jubileuszowego Ciemnogrodu dobrze wpisuje się w charakter wydarzenia. Trzy dekady temu Ciemnogród wyrósł z atmosfery ostrych sporów o media, politykę i wartości. Dziś Cejrowski i Lisicki wracają do podobnych pytań, choć już w zupełnie innej rzeczywistości politycznej.

Cejrowski, Lisicki, Skowroński i trzy dni wydarzeń

Piątkowy program rozpocznie o godz. 12.00 konferencja prasowa. Po wydarzeniach związanych z „Antysystemem” zaplanowano „Studio Dziki Zachód” z Krzysztofem Skowrońskim oraz program „Rachoń i Cejrowski” na żywo w Telewizji Republika. Wieczorem odbędą się nauka gry w palanta, mecz pokazowy oraz plenerowy pokaz filmu „Dalej Jazda 2”.

Sobota rozpocznie się porannym pasmem z Wojciechem Cejrowskim w Ciemnogród TV. W ciągu dnia odbędą się bieg, marsz Nordic Walking, rajd rowerowy wokół Jeziora Kałębie i regaty. Otwarciu wystawy poświęconej 45. rocznicy zdobycia przez Polaków Kanionu Colca będzie towarzyszyć obecność Jerzego Majcherczyka. Zaplanowano także spotkania i pokazy filmowe.

Wieczorem na scenie wystąpią m.in. Paweł Bączkowski, MILO Ensemble, Andrzej Trojak i Grupa Furmana, Alicja Boncol & Koalicja, Cezary Makiewicz & Koltersi oraz Mariachi Los Amigos. Po koncertach odbędzie się pokaz fajerwerków i potańcówka w remizie.

W niedzielę o godz. 12.00 spod kościoła św. Rocha wyruszy procesja do Amfiteatru Łąkowego, gdzie o godz. 12.20 rozpocznie się plenerowa msza.

Ciemnogród 2026 odbędzie się w Osieku koło Skórcza, na Kociewiu, nad Jeziorem Kałębie. 30 lat po pierwszym zlocie wydarzenie wraca do swojej historii, ale w nowej formule, a „Antysystem” Wojciecha Cejrowskiego i Pawła Lisickiego będzie jednym z najważniejszych punktów jego pierwszego dnia. „Antysystem” jest już dostępny w sprzedaży, m.in. w Świecie Książki:
https://www.swiatksiazki.pl/antysystem-7608766-ksiazka.html

Więcej informacji o zlocie dostępnych jest na stronie organizatora: https://ciemnogrod.pl/.

Spacer po odrestaurowanej dzielnicy Heart of Sharjah, gdzie wąskie uliczki prowadzą między tradycyjnymi domami, muzeami i warsztatami rzemieślników. Wizyta w House of Wisdom - nowoczesnej bibliotece przypominającej futurystyczne centrum kultury. Zakupy na historycznych soukach zamiast w galeriach handlowych. Rejs łodzią dhow, wieczór przy Al Majaz Waterfront albo wyprawa na pustynię Mleiha. Tak wygląda dzień w Szardży - emiracie, który zamiast spektakularnych atrakcji stawia na spokojniejsze tempo i doświadczenie lokalnej kultury.

Stolica kultury i literatury

Szardża graniczy z Dubajem, dlatego wizytę w obu emiratach można łatwo połączyć podczas jednego wyjazdu. Różnica między nimi jest jednak wyraźna. Dopełniając rozmach i nowoczesność Dubaju, Szardża przyciąga historią, kulturą oraz kameralną atmosferą, która pozwala lepiej zrozumieć tożsamość Emiratów. Działają tu liczne muzea poświęcone m.in. cywilizacji islamskiej, kaligrafii, sztuce i lokalnemu dziedzictwu.

Szardża konsekwentnie buduje swój wizerunek „kulturalnej stolicy ZEA”. Od ponad 40 lat emirat organizuje Międzynarodowe Targi Książki w Szardży, przez 5 lat z rzędu uznawane za największe targi książki na świecie. Polska również pojawiła się na wydarzeniu - zadebiutowała jako wystawca narodowy w 2015 roku.

„Listopad zapowiada nadejście chłodniejszego okresu w Szardży i jest jednym z najlepszych momentów na odwiedzenie emiratu. To właśnie wtedy odbywają się Targi Książki w Szardży. Dla turystów to wyjątkowa okazja, by uczestniczyć w wydarzeniach i spotkaniach autorskich, a przy okazji zwiedzić historyczne dzielnice i pustynne krajobrazy emiratu” - mówi Ahmed Bin Rakkad Al Ameri, CEO Sharjah Book Authority. To właśnie SBA odpowiadało za obecność Szardży w roli Gościa Honorowego na minionych Międzynarodowych Targach Książki w Warszawie.

Muzea, pustynia i targi zamiast galerii handlowych

Najlepszym miejscem na rozpoczęcie podróży jest Heart of Sharjah - odrestaurowana dzielnica z dawnymi rezydencjami kupieckimi, muzeami i warsztatami lokalnego rzemiosła. Niedaleko znajdują się historyczne bazary: Blue Souk oraz bardziej kameralny Souk Al Arsah, gdzie można znaleźć biżuterię, perskie dywany, antyki, przyprawy i tradycyjne wyroby.

Szardża oferuje jednak znacznie więcej niż muzea i zabytki. Na Al Noor Island można spacerować po ogrodach i podziwiać instalacje artystyczne, a Al Majaz Waterfront wieczorami przyciąga pokazami fontann i widokiem na lagunę. Poza miastem czekają pustynne krajobrazy Mleiha. W tym regionie znajduje się także obszar archeologiczny Faya Palaeolandscape, wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Z kolei na wschodnim wybrzeżu, w rejonie Kalby i Khor Fakkan, można odpocząć na plażach nad Zatoką Omańską lub popłynąć kajakiem przez lasy namorzynowe.

W kalendarzu emiratu przez cały rok znajdują się wydarzenia, które przyciągają miłośników sztuki i literatury z całego świata - od Sharjah Biennial i Targów Książki po Xposure International Photography and Film Festivals, wystawy oraz spotkania z twórcami.

Tym, co wyróżnia Szardżę na tle emiratów, jest umiejętność łączenia historii z nowoczesnością. Z jednej strony pieczołowicie odnawia historyczne dzielnice i chroni dziedzictwo, z drugiej rozwija jedną z najciekawszych scen sztuki współczesnej w regionie. Kultura nie jest tu muzealnym eksponatem, ale żywą częścią miasta.

Kulturalna podróż do Szardży zaczęła się w Warszawie

W 2026 roku Szardża była Gościem Honorowym Międzynarodowych Targów Książki w Warszawie. Jej obecność w Polsce była częścią rozwijającej się współpracy pomiędzy polskimi i emirackimi wydawcami, tłumaczami, instytucjami kultury oraz środowiskami akademickimi.

Teraz Szardża zaprasza nas do siebie. Nie tylko jako czytelników zainteresowanych arabską literaturą, lecz przede wszystkim jako podróżników otwartych na kulturę, historię i bardziej świadomy sposób odkrywania świata.

„Szardża oferuje absolutnie unikatowe doświadczenie - podróż, po której pozostaje poczucie, że naprawdę poznało się część historii i kultury Emiratów. Serdecznie zapraszamy do odkrycia Szardży osobiście” - podsumowuje Al Ameri.

Źródło informacji: Sharjah Book Authority

Adam Bobik zwraca uwagę, że różnica między jego debiutem a startem zawodowym obecnych adeptów aktorstwa wynosi zaledwie około dekady, mimo to warunki na rynku wyraźnie się zmieniły. Szczególnie duży kontrast widać w porównaniu z latami 90.

– W dzisiejszych czasach, gdy jest ogrom platform streamingowych i produkuje się dużo seriali i filmów, chyba jest większa szansa i łatwiej zaistnieć w tym zawodzie. Między mną debiutującym a obecnymi debiutantami jest zaledwie 10 lat różnicy, więc to nie jest ogrom czasu. Myślę, że na pewno jest łatwiej niż w latach 90., gdzie tych produkcji w Polsce było zdecydowanie mniej – mówi agencji Newseria Adam Bobik.

Aktora będzie można oglądać w nowatorskim serialu „KLUB” składającym się z odcinków kręconych na jednym ujęciu. Punktem wyjścia dla fabuły tej produkcji stały się wydarzenia, które miały miejsce w Paryżu, kiedy terroryści zajęli Club Bataclan. W serialu reżyserowanym przez Macieja Ślesickiego dramat bohaterów rozgrywa się jednocześnie w zamkniętej przestrzeni i w cyfrowej rzeczywistości. Bobik chwali ten projekt, bo zamiast tradycyjnego egzaminu studenci Warszawskiej Szkoły Filmowej biorą udział w pełnoprawnym serialu, zdobywając doświadczenie w warunkach zbliżonych do pracy na rynku.

– Jest to dyplom trzeciego roku aktorskiego, więc większość obsady to są adepci aktorstwa. Cała ekipa też jest powiązana ze środowiskiem Warszawskiej Szkoły Filmowej, zdjęcia kręcimy w obiekcie, wszystko kręcimy w mastershotach, więc myślę, że czegoś takiego jeszcze na świecie nie było – mówi Adam Bobik.

Jednym z charakterystycznych elementów tej produkcji jest połączenie pracy doświadczonych aktorów (Adam Bobik, Piotr Zelt) z osobami dopiero rozpoczynającymi zawodową drogę (Sonia Trzewikowska, Filip Denicki, Krzysztof Adamski). Adam Bobik zapewnia, że bardzo ceni takie produkcje, na których planie spotykają się aktorzy różnych pokoleń.

– W „KLUBIE” gram jedną z ról, zresztą też jestem absolwentem Warszawskiej Szkoły Filmowej. Fajnie pracuje mi się z młodymi aktorami, ponieważ jest w nich świeżość i zapał. Chociaż ciągle mi się wydaje, że sam jestem młodym aktorem i wciąż się uczę – mówi.

Ewa Wachowicz jest pełna uznania dla pracy Krzysztofa Ibisza. Docenia jego telewizyjne doświadczenie, doskonałą organizację pracy i umiejętność odnalezienia się w każdej sytuacji.

– Krzysiu jest cudownym fachowcem, tak że uwielbiałam prowadzić z nim poranki. Wpadał do garderoby, wyciągał scenariusz, zaczynał dzielenie tekstu i po prostu robił to perfekcyjnie. Był dobrym partnerem i również męskim ramieniem. Szłam za nim i mnie się to niesamowicie podobało, że on tutaj rozdaje role. Ale też były sytuacje, kiedy ja się w jakimś temacie lepiej czułam i wtedy całkowicie mi go oddawał. Mieliśmy też system znaków, dotknięć i gestów, dzięki którym mogliśmy się porozumiewać. Naprawdę super się pracuje z Krzyśkiem – mówi agencji Newseria Ewa Wachowicz.

Ten duet to już jednak przeszłość. W porannym weekendowym paśmie Polsatu następują bowiem zmiany. Do zespołu gospodarzy już dołączyła Ida Nowakowska.

– Ida fantastycznie poprowadziła ramówkę Polsatu, więc absolutnie super sprawdzi się w poranku „Halo tu Polsat” – mówi prezenterka.

Ewa Wachowicz podkreśla, że kariera w telewizji rzadko przebiega według jednego, niezmiennego scenariusza. Jedne formaty się kończą, inne się zaczynają, a doświadczenie zdobyte wcześniej pozostaje. Pozwala podejmować kolejne wyzwania i realizować nowe projekty.

– Telewizja jest takim medium, w którym wszystko się zmienia, może poza tym, że zawsze jest prognoza pogody i zawsze jest wiecznie młody Ibisz. Coś ma swój początek, coś ma swój koniec, przynajmniej dla mnie, i to są naturalne rzeczy w telewizji. Ja pracuję w telewizji Polsat od samego początku. Zaczynałam od tego, że prowadziłam studio niedzielne, później był teleturniej „100% dla stu”, później „Top Chef”, czyli mój ukochany format – mówi.

Jej zawodowa droga pokazuje, że telewizja wymaga elastyczności i gotowości na nowe wyzwania. Teraz Ewa Wachowicz skupia się na realizacji kolejnych odcinków swojego autorskiego programu „Ewa gotuje”. Premiera na antenie telewizji Polsat już we wrześniu. W planach jest także nowy projekt: „Ewa buduje”.

Po prawie 10 latach przerwy kultowy serial „Ranczo” powróci z 11. sezonem zatytułowanym „Ranczo. Zemsta wiedźm”. Telewizja Polska zamówiła sześć premierowych odcinków, które mają stanowić spójną opowieść domykającą losy mieszkańców Wilkowyj. Zdjęcia ruszyły w czerwcu. W nowych odcinkach ponownie pojawi się wielu dobrze znanych bohaterów, zabraknie jednak Joli Pietrek.

– Mojej postaci nie będzie, to znaczy mnie tam nie będzie. Nie został mi zaproponowany powrót Joli jako postaci, więc mnie tam na pewno państwo nie zobaczycie – mówi agencji Newseria Elżbieta Romanowska.

Aktorka zaznacza, że nie jest to spowodowane jej napiętym grafikiem. Ona była gotowa stawić się na planie, jednak nikt z produkcji nie odezwał się do niej.

– Nie, absolutnie, to nie przez moje zajętości zawodowe – mówi.

Elżbieta Romanowska nie ukrywa, że lubiła „Ranczo” i ucieszyła się na wieść o kontynuacji tego serialu. Miło wspomina współpracę z ekipą realizującą, dlatego żałuje, że niedane jest jej ponownie być częścią tego projektu.

– Nie wiem, jak można nie lubić tego serialu. Dla mnie to była fantastyczna przygoda, która zakończyła się 10 lat temu. Miałam przyjemność pracować ze znakomitymi aktorami, z cudownym reżyserem i nie ukrywam, że to była przygoda życia. Natomiast przez te 10 lat też wiele się zmieniło, teraz czas na inne, nowe wyzwania, więc akurat na brak propozycji nie narzekam – mówi.

„Na tle ikonicznej panoramy Torunia prezydent tego miasta, Paweł Gulewski, udzielił ślubu flisaczej parze. Uroczystość uatrakcyjniła parada łodzi z pochodniami” - mówi Marcin Karasiński, dyrektor Festiwalu Wisły. 

Tegoroczny Festiwal Wisły to dziesiąta edycja tego kulturowego wydarzenia, które promuje dziedzictwo kulturowe Wisły i nadwiślańskich miast portowych. Przypomina on historię tych ośrodków i ludzi związanych od wieków z największą polską rzeką.

Źródło informacji: PAP MediaRoom

„Rekordowo niski stan wody na Wiśle nie przeszkadza naszym łodziom, ponieważ są to jednostki tradycyjne, przez wieki udoskonalane do tego, żeby radzić sobie przy >>niżówkach<<” - mówi Marcin Karpiński, dyrektor Festiwalu Wisły. 

Tegoroczny Festiwalu Wisły to dziesiąta edycja tego kulturowego wydarzenia, które promuje dziedzictwo kulturowe Wisły i nadwiślańskich miast portowych. Przypomina on historię tych ośrodków i ludzi związanych od wieków z największą polską rzeką. 

Źródło informacji: PAP MediaRoom

O Męskim Graniu mówią wszyscy, ale to Open'er jest królem zasięgów

Serwis biletyna.pl we współpracy z Brand24 i agencją Elephate przeanalizował internetowy zasięg 40 wybranych festiwali muzycznych, które odbywają się w Polsce w sezonie letnim 2026. W tym roku na szczyt zestawienia wskoczył Open’er Festival, który w ciągu 12 miesięcy wygenerował zasięg na poziomie 78,8 mln przy 2,5 tys. wzmianek. Jednocześnie Open’er został królem social mediów, skąd pochodzi zdecydowana większość jego zasięgu. 

Tuż za nim uplasowała się trasa festiwalowa Męskiego Grania, która w porównaniu z zeszłorocznym rankingiem straciła fotel lidera zasięgu (67,7 mln), ale pozostaje numerem 1 pod względem liczby wzmianek – w sieci pisano o niej 6,9 tys. razy. Podium zamyka Top of the Top Sopot Festival z wynikiem 64,8 mln zasięgu i 3,2 tys. wzmianek. 

Rap, elektronika, rock, a może miks różnych gatunków? Wyniki są jednoznaczne

Festiwale, które łączą różne gatunki muzyczne, mają zdecydowanie największy rozgłos i odpowiadają za aż 77% całkowitego zasięgu. Poza podium, ale nadal w czołówce znalazły się: ING Silesia Beats, BitterSweet Festival, Polsat Hit Festiwal, Orange Warsaw Festival i Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. W TOP 10 pojawiły się tylko 2 imprezy o konkretnym profilu muzycznym – rapowy CLOUT Festival oraz Pol'and'Rock Festival. Jednak w dalszej części rankingu znajdziemy znacznie więcej wydarzeń gatunkowych dla fanów rapu, elektroniki, rocka czy muzyki alternatywnej.

– Na zasięg festiwalu wpływa oczywiście line-up, ale to nie jedyny czynnik. Wiele mniejszych, niszowych wydarzeń przyciąga uwagę nie samymi nazwiskami, lecz niepowtarzalnym klimatem, miejscem i społecznością, która buduje się wokół nich przez lata. Ranking dobrze to pokazuje – o rozgłosie w sieci decyduje suma doświadczenia, jakie oferuje festiwal, a nie wyłącznie skład artystów – podkreśla Jakub Wicher, E-commerce Manager z biletyna.pl.

Festiwalowe emocje, czyli co przyciąga nas pod scenę?

Festiwale to nie tylko liczby, ale przede wszystkim ludzie i ich emocje. Badanie ankietowe pokazuje, że podczas takich wydarzeń najczęściej towarzyszą nam radość, wolność i ekscytacja, ale nie brakuje również osób, które odczuwają wzruszenie oraz poczucie wspólnoty. Choć dobre wspomnienia wiążą się przede wszystkim z samymi koncertami, dla festiwalowiczów znaczenie mają także czynniki wokół nich, np. atmosfera, towarzystwo czy sceneria.

A jak wyglądają plany Polaków na ten sezon? 2 na 3 ankietowanych, którzy kiedykolwiek brali udział w festiwalu muzycznym w naszym kraju, tego lata planuje to powtórzyć (albo już to uczyniło). Dla części z nich stało się to nawet coroczną tradycją. Choć zainteresowanie skupia się wokół kilku największych wydarzeń, coraz częściej doceniamy też mniejsze imprezy za unikalny klimat czy brak tłumów.

Pełny raport dostępny jest na blogu biletyna.pl: https://biletyna.pl/blog/ranking-letnich-festiwali-muzycznych-w-polsce-2026/

Przez cały jubileuszowy rok świętujemy historię miasta i ludzi, którzy od stu lat tworzą Gdynię. Po zimowych obchodach czas na letnie spotkanie. Już 22 sierpnia w godzinach 14:00-24:00 Gdynia zaprasza mieszkańców na Letnie Urodziny Miasta.

„Jubileusz setnych urodzin Gdyni ma wiele odsłon, zimą spotykaliśmy się na uroczystych obchodach i koncercie, teraz zapraszamy mieszkańców na lato pełne muzyki, spotkań i wspólnej zabawy. Bo Gdynię tworzą przede wszystkim ludzie - różni, otwarci i gotowi być razem. Chcemy, żeby każdy mógł przyjść i po prostu dobrze spędzić ten dzień. W końcu urodziny najlepiej świętuje się wspólnie” - podkreśla Aleksandra Kosiorek, prezydent Gdyni.

Święto miasta stworzą jego mieszkańcy

Centralnym punktem wydarzenia będzie 600-metrowy stół, który stanie wzdłuż Alei Marszałka Piłsudskiego. Nie będzie to zwykła instalacja - stanie się symbolem wspólnoty, sąsiedzkich relacji i otwartości - wartości, które budują charakter Gdyni.To przy nim spotkają się mieszkańcy różnych pokoleń, rodzin, dzielnic i środowisk. Przy rozmowach i wspólnym posiłku będzie można poczuć, że 100-lecie Gdyni jest świętem całej miejskiej wspólnoty.

„Usiądźmy razem do urodzinowego stołu, niezależnie od wieku, dzielnicy czy tego, czym zajmujemy się na co dzień. Wszyscy jesteśmy częścią tego miasta” - mówi Aleksandra Kosiorek, prezydent Gdyni.

Gdyńskie brzmienie - Gdyńscy artyści na jednej scenie

Muzyka będzie obecna podczas całego wydarzenia. Na Skwerze Arki Gdyni powstanie scena poświęcona artystom związanym z miastem. Jej program pokaże różnorodność gdyńskiej sceny - od kaszubskiego folkloru, przez rock, alternatywę, jazz i blues, po muzykę rozrywkową, hip-hop i rap. Muzyczną część wydarzenia na gdyńskiej scenie zakończy Young Igi.

„Gdynia od lat ma własne, bardzo różnorodne brzmienie. Tworzą je zarówno artyści, którzy są z naszym miastem związani od dekad, jak i młode pokolenie twórców. Chcemy pokazać tę różnorodność na jednej scenie i zaprosić mieszkańców do wspólnego odkrywania gdyńskiej muzyki” - mówi Aleksandra Kosiorek, prezydent Gdyni.

Line-up koncertu:

- godz. 13:00 - Zespół Pieśni i Tańca Gdynia,

- godz. 14:00 - Olgia,

- godz. 14:30 - Świtała & DJ CBH,

- godz. 15:00 - Kieras & Linoleum,

- godz. 16:00 - Joanna Knitter Blues&Folk Connection,

- godz. 17:00 - Rum,

- godz. 18:00 - No Limits,

- godz. 19:00 - Tomek Makowiecki,

- godz. 20:00 - Paweł Osicki z Subbamboo

- godz. 21:00 - Hamer Kot (DJ SET),

- godz. 21:30 - Pan Knap i Szefostwo,

- godz. 22:30 - Young Igi.

W sąsiedztwie urodzinowego stołu oraz gdyńskiej sceny muzycznej powstaną strefy gastronomiczne. Będzie można odpocząć, spróbować różnorodnych potraw i spędzić czas z rodziną oraz przyjaciółmi, ciesząc się wyjątkowym klimatem letnich urodzin miasta.

Sanah gwiazdą Letnich Urodzin Gdyni

Wieczorem na Molo Południowym wystąpi Sanah, jedna z najbardziej cenionych polskich artystek. Koncert rozpocznie się o godzinie 20:00.

„To będzie wyjątkowy muzyczny finał jubileuszu. Koncert Sanah jest prezentem dla mieszkańców Gdyni z okazji stulecia miasta oraz podziękowaniem za sto lat wspólnego budowania naszego miasta” - podkreśla Aleksandra Kosiorek.

Wejście na teren wydarzenia będzie możliwe za okazaniem Karty Mieszkańca Gdyni. Jedna Karta Mieszkańca uprawnia do wejścia z osobą towarzyszącą.

Link do wideo: https://www.gdynia.pl/mieszkaniec/co-nowego,2774/sto-lat-to-za-malo-na-jedno-swietowanie-gdynia-zaprasza-na-letnie-urodziny-miasta,597778 

Park Pełen Atrakcji

Wielkie świętowanie obejmie również Park Centralny, który od godz. 14:00 do północy zamieni się w Park Pełen Atrakcji - otwartą przestrzeń rekreacji, muzyki i integracji mieszkańców.

„Letnie Urodziny to wydarzenie dla wszystkich - zaznacza Aleksandra Kosiorek. - Park Centralny pozwoli spędzić ten dzień aktywnie, rodzinnie albo po prostu odpocząć. Każdy będzie mógł wybrać coś dla siebie i dołączyć do wspólnego świętowania na własny sposób”.

Na mieszkańców czekać będą m.in.:

- gdyńska potańcówka,

- mobilna wrotkarnia w klimacie Roller Disco - z muzyką i wieczorną dyskoteką na wrotkach,

- taneczne silent disco,

- skate park z przygotowanym programem aktywności,

- strefa sportowa ze ścianką wspinaczkową,

- strefa animacji i warsztatów dla dzieci,

- strefa relaksu i wellbeing z zajęciami m.in. jogi i pilatesu,

- kino pod chmurką,

- muzyka na żywo przy stawku - kameralnie, nastrojowo i z wyjątkowym widokiem,

- strefa na cztery łapy,

- miejsca do odpoczynku, spotkań i wspólnego spędzania czasu.

Park będzie miejscem, w którym aktywność będzie przeplatać się z odpoczynkiem, muzyką i wspólnym spędzaniem czasu. Wieczorem „Centralny” zyska wyjątkową odsłonę. Zmieni się atmosfera tego miejsca, a przestrzeń nabierze nowego klimatu sprzyjającego wieczornemu świętowaniu.Zachęcamy, aby tego dnia zainspirować się gdyńskimi barwami. Wspólnie możemy stoworzyć niezapomniany wizualny spektakl. Sugerowany dress code wydarzenia to barwy biało-niebieskie. 

Wybierz komunikację miejską

Aby ułatwić wszystkim udział w Letnich Urodzinach Gdyni, zachęcamy do pozostawienia samochodu i skorzystania z komunikacji miejskiej. 22 sierpnia przejazdy autobusami i trolejbusami na terenie Gdyni będą bezpłatne dla wszystkich pasażerów. To najwygodniejszy sposób, aby dotrzeć na wydarzenia i wspólnie świętować 100-lecie naszego miasta.Patronat honorowy: Wojewoda Pomorska Beata Rutkiewicz, Marszałek Województwa Pomorskiego Mieczysław Struk, Polska Organizacja Turystyczna.Sponsor główny: Port Gdynia, PGE Polska Grupa Energetyczna.Sponsor: OPEC, Port Lotniczy Gdańsk im. Lecha Wałęsy.Partnerzy: Vectra, Polskie Elektrownie Jądrowe, BMC budujemy marzenia, Coltex.Patroni medialni: Onet, Polskie Radio, Helios, STROER, Trójmiasto.pl. Radio Gdańsk, Dziennik Bałtycki, Prestiż, TVP 3 Gdańsk.

Źródło informacji: Urząd Miasta Gdyni

W dobie popularności platform streamingowych, które rzadko dzielą się szczegółowymi danymi o oglądalności swoich produkcji, Instytut Monitorowania Mediów (IMM) po raz kolejny zbadał popularność najnowszych polskich seriali w mediach społecznościowych. Analizą objęto premiery, które odbyły się między 1 stycznia a 5 sierpnia 2026 roku, czyli dniem debiutu trzeciego sezonu 1670. Pod uwagę wzięto reakcje, komentarze i udostępnienia z trzech dni – daty premiery oraz dwóch kolejnych dób.

1670 wciąż na czele, ale bez zeszłorocznego rozpędu

Nowy sezon 1670 ponownie przoduje w zestawieniu, uzyskując 366,8 tys. interakcji. Odpowiada to niemal 41 proc. całego zaangażowania wygenerowanego przez pięć analizowanych premier. Jednak tegoroczny, trzeci sezon kultowej produkcji Netfliksa wywołał blisko o połowę mniejszy ruch w internecie niż ten poprzedni, o czym świadczą wyniki ubiegłorocznej analizy IMM. Tomasz Lubieniecki, kierownik Działu Raportów Medialnych w IMM, wskazuje na dwa czynniki:

Na tegoroczny wynik mogły wpłynąć dwie rzeczy: efekt przyzwyczajenia – na kolejny sezon czekano już z mniejszymi emocjami niż na ten poprzedzający go – oraz wakacyjny kalendarz premiery, który tradycyjnie utrudnia budowanie zainteresowania  nowymi produkcjami.

Ołowiane dzieci wygrywają liczbą komentarzy

Pod względem łącznego zaangażowania Ołowiane dzieci uplasowały się tuż za 1670 (269,9 tys. interakcji), jednak to właśnie ten serial okazał się prawdziwym katalizatorem dyskusji. Produkcja zebrała 12,1 tys. komentarzy – aż 60 proc. spośród wszystkich dotyczących analizowanych premier. Na kolejnych miejscach znalazły się: 1670 (4,4 tys. komentarzy) i Rodzinka.pl (2 tys.).

Internauci nie tylko oglądali i reagowali emotikonami, ale przede wszystkim chcieli rozmawiać – o kontrowersjach wokół przedstawionych wydarzeń, o grze aktorskiej i o tym, jak historia sprzed półwiecza, przedstawiająca tragiczne skutki zatruwania naturalnego środowiska, rezonuje ze współczesnością. Co istotne, dyskusja o serialu  nie wygasła po trzech dobach objętych badaniem – gorące emocje i komentarze były widoczne jeszcze długo po premierze – komentuje Tomasz Lubieniecki z IMM.

O Ołowianych dzieciach w miesiącu premiery było głośno również za granicą, gdzie – jak pokazała wcześniejsza analiza IMM – publikacje na portalach internetowych uzyskały zasięg brutto 52,4 mln potencjalnych kontaktów z przekazem (okres badania: 1-23 lutego br.), budząc porównania do Czarnobyla i skupiając uwagę na uniwersalnym, a nie tylko lokalnym wymiarze historii dr Wadowskiej-Król.

Podium zamyka Rodzinka.pl

Trzecie miejsce zestawienia należy do 18. sezonu Rodzinki.pl, który zebrał 153,5 tys. interakcji. W analizowanym okresie zainteresowanie serialem podbił m.in. udział Mateusza Pawłowskiego w Tańcu z Gwiazdami – program po raz kolejny potwierdził swoją siłę jako medialna dźwignia dla twarzy znanych z innych produkcji. 

Podobny mechanizm opisywaliśmy przy okazji rankingu Forbes Women 100 Najcenniejszych Kobiecych Marek Osobistych w Polsce, do którego dzięki występom w Tańcu z Gwiazdami awansowały m.in. Małgorzata Potocka i Paulina Gałązka – udział w programie pozwolił im pokazać się szerokiej widowni od nowej, bardziej prywatnej strony – dodaje ekspert IMM.

TikTok rządzi emocjami, Facebook – dyskusją

Analiza IMM pokazuje, że każda z platform społecznościowych generuje inny rodzaj zaangażowania. W szybkich reakcjach – polubieniach i udostępnieniach – przoduje TikTok (40 proc. wszystkich reakcji i udostępnień wśród analizowanych premier). Inaczej wygląda rozkład komentarzy. Tu zdecydowanie rządzi Facebook, odpowiadając za 55 proc. wszystkich dyskusji pod treściami o badanych premierach seriali. Tomasz Lubieniecki z IMM zauważa:

Dla producentów i dystrybutorów to sygnał, że sukces premiery należy mierzyć nie jedną liczbą, ale całym zestawem wskaźników. Duża liczba reakcji pokazuje, że treść przyciąga uwagę i wywołuje spontaniczne emocje, ale dopiero komentarze pozwalają ocenić, czy premiera staje się tematem rozmów i przemyśleń oraz pozostaje w pamięci odbiorców na dłużej.

TOP 10 seriali 2026 roku? Klasyfikacja może się jeszcze mocno zmienić

Do końca roku premiery mają jeszcze co najmniej trzy tytuły, które mogą namieszać w rocznym podsumowaniu: szósty sezon The Office PL, zyskujący rozpęd Wśród nocnej ciszy z Bartłomiejem Holoubkiem oraz oczekiwana od miesięcy Lalka od Netfliksa. Każda z tych premier ma potencjał, by wyprzedzić dotychczasowe wyniki polskich produkcji.

Metodologia:

Analizę przeprowadzono na podstawie zaangażowania (reakcje, komentarze, udostępnienia) odbiorców w social mediach w dniu premiery serialu oraz dwóch następujących po nim dobach. Data pobrania danych: 10.08.2026 r., g. 9.00.

Instytut Monitorowania Mediów wyraża zgodę na pełną lub częściową publikację materiałów pod warunkiem podania źródła (pełna nazwa: Instytut Monitorowania Mediów). W przypadku wykorzystania grafik należy wskazać źródło (nazwę Instytut Monitorowania Mediów lub logotyp) przy każdej grafice.

O Instytucie Monitorowania Mediów:

Instytut Monitorowania Mediów S.A. (IMM) to w 100% polska firma technologiczna, która od ponad 26 lat rozwija autorskie rozwiązania w zakresie monitoringu i analiz danych z mediów. Mierzy i raportuje efekty działań promocyjnych z obszarów marketingu, digital marketingu oraz public relations. W narzędziu IMMgeo.com monitoruje widoczność marek w odpowiedziach najbardziej popularnych modeli AI. IMM w trybie ciągłym analizuje także widoczność marek oraz wartość ich ekspozycji w mediach klasycznych i społecznościowych w panelu badawczym IMMrank.com. Wyniki tego badania oraz raporty branżowe są dostępne bezpłatnie. Na podstawie danych z szerokiej bazy źródeł medialnych zespół ekspertów IMM opracowuje pogłębione analizy jakościowo-statystyczne oraz raporty sponsoringowe. Ponadto prowadzi badania i wspiera szereg inicjatyw prospołecznych z obszaru walki z dezinformacją oraz budowania odporności cyfrowej polskiego społeczeństwa. Jest także autorem badania “Najbardziej opiniotwórcze media w Polsce”, wyniki którego są publikowane co miesiąc, nieprzerwanie od 2003 roku. 

W Polsce IMM jest jedyną firmą na rynku łączącą wyniki monitoringu informacji oraz reklam z wszystkich typów mediów w jednym narzędziu. Dane pozyskuje z ponad 1800 tytułów prasowych, blisko 400 stacji RTV, 420 tys. portali internetowych, ponad 16 mln publicznych profili w social mediach, a także pełnej treści podcastów oraz treści materiałów video, w tym z YouTube’a i TikToka. Od 2008 roku oferuje swoje usługi również w Rumunii pod marką mediaTRUST. Więcej na: www.imm.com.pl.

Królikowski zwraca uwagę przede wszystkim na twórcze podejście Christophera Nolana do oryginalnej „Odysei”. Reżyser co prawda czerpie z homeryckiego pierwowzoru, ale umiejętnie przekształca pewne jego elementy, by na nowo opowiedzieć tę dobrze już znaną historię.

– Film genialny, ale trzeba go po swojemu przeżyć. Widziałem go dopiero wczoraj wieczorem i jeszcze we mnie siedzi, cały czas o nim myślę. Oczywiście mocno odbiega od oryginału Homera, ale świadomie, dosyć sprytnie. Nie przeszkadza mi to akurat, bo na tym to polega, że musimy dzisiaj na nowo opowiadać źródła kultury i on, Nolan, jest w tym mistrzem. To jest po prostu „Odyseja” Nolana, zdecydowanie polecam obejrzeć. Ja miałem tak, że trzy godziny siedziałem, byłem po prostu wpatrzony w ekran i nagle się skończyło – mówi agencji Newseria Antoni Królikowski.

Jego zdaniem Matt Damon doskonale poradził sobie w roli Odyseusza. Królikowski podkreśla swoją sympatię do tego aktora, jednak w tej odsłonie punktuje jego niezbyt udaną charakteryzację, która rozpraszała go podczas seansu. Szczególnie oczekiwał mocniejszego wydźwięku finałowej sceny powrotu Odyseusza do Itaki.

–  Dla mnie te trzy godziny to nawet nie było zbyt długo, ale trochę zabrakło innych elementów, zabrakło magii w tym filmie. Kiedy na koniec Matt Damon dociera do Itaki, to powinniśmy wszyscy się popłakać. A ja widzę przede wszystkim te jego plastikowe zęby i trochę mnie to drażni, mimo że on super zagrał, w ogóle uwielbiam tego aktora – dodaje.

W nowym serialu TVN „Młode gliny” Bartosz Obuchowicz wciela się w technika kryminalistyki, który pracuje na miejscu zbrodni, wypadku drogowego, włamania czy kradzieży, gdzie zabezpiecza wszelkie ślady będące materiałem dowodowym. Od jego precyzji w dużej mierze zależy powodzenie śledztwa. Aktor podkreśla, że zawsze siedząc przed telewizorem, lubił rozwiązywać zagadki kryminalne. Jest jedna produkcja sprzed czterech dekad, którą szczególnie sobie upodobał. Pokazywała ona walkę dwóch detektywów ze zorganizowaną przestępczością na Florydzie.

– Lubię współczesne produkcje kryminalne, policyjne, aczkolwiek jestem zdziadziałym, zgryźliwym tetrykiem i jestem wielkim fanem serialu z moich czasów dziecięcych – „Miami Vice”. Wtedy jeszcze były VHS-y, wszystkie odcinki miałem nagrane na kasecie. To był megaserial, który uwielbiam i nawet do tego stopnia jestem pierdyknięty, że znam go na wyrywki. Gdy jeździmy na przykład na snowboard za granicę i tam w hotelu włączamy telewizję, żeby obejrzeć coś w innym języku, to przerzucając kanały, dosłownie po urywku wiem, że przed sekundą było „Miami Vice” – mówi agencji Newseria Bartosz Obuchowicz.

Również Katarzyna Gałązka z przyjemnością ogląda produkcje kryminalne bądź pokazujące zarówno pracę funkcjonariuszy służb mundurowych, jak i ich życie prywatne. Zaintrygował ją między innymi mroczny serial „Klangor”. Pierwsza część zrobiła na niej ogromne wrażenie, teraz z zapartym tchem śledzi drugi sezon tego cyklu w CANAL+. Choć jest to już zupełnie inna opowieść, to wciąż trzyma widzów w napięciu.

– Uwielbiam „Klangor” z różnych przyczyn, między innymi dlatego że miałam okazję i ogromną przyjemność w nim zagrać. Nie wiem, czy to jest serial stricte policyjny, aczkolwiek wątek policji, służby więziennej, generalnie służb mundurowych jest tam bardzo ważny – mówi.

Tymczasem w serialu „Młode gliny” Katarzyna Gałązka wciela się w starszą aspirant Monikę Mielcarz, która przeprowadziła się do Warszawy z mniejszego miasta i w stolicy rozpoczęła nowy etap swojego życia. Przygotowując się do zdjęć, aktorka nie ograniczyła się tylko do policyjnego szkolenia zorganizowanego przez producentów, ale też udała się do wydziału kryminalnego komendy policji w Łodzi, gdzie od podszewki zobaczyła pracę funkcjonariuszy.

Weronika Humaj podkreśla, że chciała się nauczyć grać na klarnecie, bo miała poczucie, że jest to kluczowa kwestia w budowaniu postaci Łucji. Kiedy do filmu dołączyła Orkiestra Klezmerska Teatru Sejneńskiego, jej szef Wojciech Szroeder zaznaczył, że nie widzi innej możliwości i aktorka musi naprawdę grać na tym instrumencie.

– Pierwszą styczność z klarnetem miałam dwa lata przed rozpoczęciem zdjęć do tego filmu, potem przestałam ćwiczyć i około pół roku przed wejściem na plan miałam już regularne zajęcia ze świetnym nauczycielem Tomkiem Stawieckim. To było dla mnie bardzo ważne, bo on pochodził z orkiestry, więc mieliśmy intensywne lekcje i to był szalony czas. Jestem po szkole muzycznej, skończyłam fortepian i rytmikę, ale klarnet to jest zupełnie coś innego – mówi agencji Newseria Weronika Humaj.

Aktorka wspomina, że wcześniej nie miała do czynienia z instrumentami dętymi. Przyznaje też, że nauka gry na klarnecie była fascynującym doświadczeniem, ale nie brakowało momentów zwątpienia i frustracji.

– Klarnet jest trudnym instrumentem i to jest niesamowite, jak on jest połączony z ciałem. Myślę, że moja muzykalność pomagała mi w nauce, ale jednak wystarczyło, że w jakimś momencie byłam trochę sfrustrowana albo zestresowana i od razu dźwięk się zamykał. Jak wyćwiczysz ciało, to już masz w tym taką łatwość, ale na początku to było bardzo trudne i była to dla mnie duża lekcja pokory – mówi.

Po zakończeniu zdjęć do nowej produkcji aktorka odłożyła jednak klarnet na bok. Najpierw bowiem musiała wziąć głęboki oddech i odpocząć.

– Gdy kończę jakąś przygodę, to mam potrzebę odcięcia się, ale nie wykluczam, że kiedyś wrócę do tego instrumentu – mówi.

Mimo młodego wieku Weronika Humaj ma na swoim koncie wiele znaczących ról. Tę niezwykle utalentowaną i wszechstronną aktorkę można było oglądać między innymi w serialach „Stulecie winnych” TVP i „Niebo. Rok w piekle” HBO Max. Zagrała także w „Glorious Summer” w reżyserii Heleny Ganjalyan i Bartosza Szpaka. Występuje również w warszawskim Teatrze Garnizon Sztuki w spektaklu „Facet z papieru” w reżyserii Leny Frankiewicz.

Punktem wyjścia dla fabuły tego serialu stał się motyw zakładników uwięzionych w klubie. Dramat bohaterów rozgrywa się jednocześnie w zamkniętej przestrzeni i w cyfrowej rzeczywistości.

– „KLUB” to jest opowieść trochę inspirowana wydarzeniami, które miały miejsce w Paryżu, kiedy terroryści zajęli Club Bataclan i wzięli zakładników. Oczywiście jest to inna historia, bo to się dzieje w Polsce, natomiast dla ludzi, którzy są zamknięci pod lufami, a jednocześnie mają kontakt ze światem za pomocą telefonów i mediów społecznościowych, taki moment niesie ogromne dramaturgiczne możliwości – mówi agencji Newseria Maciej Ślesicki.

Twórcy tej produkcji szukają sposobów na dotarcie do widzów na różnych platformach bez rezygnowania z rozbudowanej narracji. Reżyser pokazuje, że współczesne kino nie musi wybierać między klasyczną fabułą a formatami charakterystycznymi dla mediów społecznościowych.

– Nazywamy go serialem jednominutowym, ale to są odcinki od minuty do mniej więcej dwóch. Można je oglądać jako całość i wtedy powstaje film fabularny, ale można też sobie cedzić po małym kawałeczku, co dzisiaj w mediach społecznościowych jest pewnym trendem i zaczyna być popularne na całym świecie. Możemy więc opowiadać naszą historię jako fabułę i jako serial złożony z króciutkich epizodów – mówi.

Serial jest dyplomem studentów Warszawskiej Szkoły Filmowej. Opowieść o napadzie na tytułowy klub została tak skonstruowana, żeby każdy z bohaterów miał własny, wyraźnie zarysowany epizod. Dzięki temu debiutanci mają szansę jak najlepiej zaprezentować swoje aktorskie możliwości.

– Ta formuła powstała dlatego, że mam do pokazania 18 aktorów i musiałem dla każdego z nich napisać odpowiedni epizod. Na razie jest 55 odcinków, czyli gdy się to pomnoży, to mamy fabułę trwającą około 100 minut. Jedne są dłuższe, drugie krótsze, ale jest to jednak duże przedsięwzięcie. Dziennie kręcimy trzy–cztery odcinki – mówi.

Maciej Ślesicki zaznacza, że produkcja powstaje z dużym rozmachem i dla twórców jest ogromnym wyzwaniem.

– Używamy przeróżnych kamer, dronów, wózków, steadicamów, wszelkich możliwych środków, które pozwalają, żeby kamera latała, fruwała, podnosiła się i robiła różne dziwne rzeczy. Poza tym każdy z tych odcinków jest napisany tak, żeby go nakręcić w jednym ujęciu, co powoduje niebywałą komplikację, bo to jest po prostu trudne realizacyjnie. Ale z kolei, żeby ułatwić sobie trochę życie, często dzielimy ekran. Będzie to więc formuła złożona właściwie z samych nowoczesnych rzeczy – dodaje reżyser.

Aleksandrę Domańską można teraz oglądać w serialu „Młode gliny”, gdzie wciela się w patomorfolożkę. Jej zadaniem jest wstępna ocena przyczyny zgonu denata na podstawie oględzin zwłok na miejscu zbrodni czy wypadku. Aktorka nie ukrywa, że te sceny nie należały do łatwych, bo mimo że to tylko plan filmowy, to widok był odrażający. Podobne odczucia miała w prosektorium, gdzie jej bohaterka musiała przeprowadzać sekcje zwłok. Statyści ucharakteryzowani na trupy budzili w niej wstręt i odrazę. Dlatego też prywatnie stroni od oglądania produkcji obfitujących w brutalne i przerażające sceny.

– Nie oglądam żadnych seriali kryminalnych, filmów o seryjnych mordercach czy o zombiakach. Nie widzę sensu, żeby karmić się takimi treściami, gdzie są morderstwa, zabójstwa i inne. Dlatego też na przykład nie oglądam wiadomości. Jak już mam coś oglądać, to tylko radosne produkcje, podnoszące na duchu i dające nadzieję. To są treści, którymi się karmię – mówi agencji Newseria Aleksandra Domańska.

Aktorka podkreśla, że nie chce fundować sobie silnych emocji takich jak strach, wstręt czy szok, bo wpływają one na nią destrukcyjnie. Prowadzą chociażby do zaburzeń lękowych. I choć stara się sobie tłumaczyć, że to tylko film, a nie rzeczywistość, to jednak trudno jej pokonać fobie.

– Ja ogólnie jestem osobą lękliwą. Jeśli na przykład mam wrócić sama do domu, gdy jest ciemno, to się boję. Mam w sobie lęk, bo mam myśli: a co, jeśli ktoś mi tutaj wyskoczy zza rogu? Na przykład teraz mocno pracuję nad tym, żeby nie bać się chodzić po lesie, gdy jest ciemno. W zeszłe lato mieszkałam na wsi i chciałam pójść zobaczyć wschód księżyca, bo miał być spektakularny, różowy. Trzeba jednak było przejść w ciemności przez kawałek lasu i choć wiedziałam, że nikogo tam nie ma, to byłam w takim strachu, że to był jakiś absurd. Zostało mi to jeszcze z czasów dzieciństwa z oglądania tych durnych horrorów – mówi.

– Bardzo potrzeba mądrej debaty publicznej i opowiedzenia ludziom, na czym tak naprawdę polega nasz zawód, bo większość ludzi kojarzy artystów z celebrytami, którzy zarabiają mnóstwo pieniędzy, szastają nimi, nie odkładają ich, a potem płaczą, że nie mają emerytury. Natomiast środowisko artystyczne jest bardzo szerokie. Wielu ludzi nie ma etatów, a jeśli nawet ktoś go ma, to i tak pensje w teatrach są bardzo małe – mówi agencji Newseria Tamara Arciuch.

Aktorka przyznaje, że często spotyka się z brakiem zrozumienia ze strony części społeczeństwa. Dyskusja o emeryturach i dodatkach dla artystów po raz kolejny pokazała, jak niewiele wie ono o realiach pracy w zawodach twórczych.

– Owszem, łatwo można powiedzieć: to zajmujcie się czymś innym. I wielu aktorów tak robi, w czasie pandemii moi koledzy na przykład jeździli na taksówkach, żeby przetrwać. To smutne, że przy okazji tematu emerytur wyszło, jak bardzo mocno ludzie nie szanują artystów i jaki mają zakrzywiony obraz naszego środowiska – mówi.

Tamara Arciuch zwraca uwagę na konieczność uregulowania sytuacji i wypracowania rozwiązań chroniących osoby, które tworzą kulturę i sztukę. Zaznacza jednak, że ewentualne wsparcie aktorów wymaga jasnych i obiektywnych kryteriów, aby odpowiadało na realne potrzeby, a jednocześnie nie budziło poczucia niesprawiedliwości wśród pozostałych podatników.

– Powinna powstać mądra, dobra regulacja, niewspierająca ludzi, którzy śpią na pieniądzach, tylko tych, którzy tworzą wartościowe rzeczy, budują kulturę tego kraju, bo bez kultury nie ma narodu. W naszym środowisku są różni ludzie, jest dużo tzw. darmozjadów, ale też jest dużo ludzi wartościowych i właśnie oni powinni to wsparcie dostać. Tym bardziej że wspieramy różne grupy społeczne – dodaje.

Barbara Bursztynowicz jest już na zasłużonej emeryturze, nie zdradza, jaka jest wysokość świadczenia, które pobiera od ZUS, ale zdaje sobie sprawę, że nie brakuje aktorów, którzy nawet na taką kwotę nie mogą w przyszłości liczyć, bo teraz nie stać ich na regularne opłacanie składek.

– Mówię w imieniu młodych ludzi, bo ja już jestem na emeryturze, więc mnie to nie dotyczy, ale wiele młodych aktorek i aktorów boryka się z tym, że po prostu nie mają wystarczających środków, żeby płacić składki na ubezpieczenie. Potrzebny jest więc taki dodatek dla nich – mówi.

Aktorka podkreśla, że nawet osoby aktywne zawodowo przez wiele lat nie zawsze są w stanie wypracować zabezpieczenia na przyszłość. Bywa bowiem, że na telefon od producenta i jakąś intratną propozycję trzeba czekać miesiącami.

– W naszym zawodzie niestety nie jest tak jak gdzie indziej. Nie możemy liczyć na to, że będziemy zatrudnieni długofalowo, u nas zdarzają się długie przystanki i wtedy musimy sami sobie jakoś radzić – dodaje.

PROGRAM:

Piątek, 21.08, Cieszyn
16:00 Kocia wyplatanka z Morfeuszem. Rodzinne wyplatanie słomianych zabawek dla kota (Serfenta, obowiązują bilety)
16:30 Na kocie disco zaprasza DJ Brydzia. PRZYSTANEK KOCIA SZAJKA (dach Transgranicznego Centrum Informacji Turystycznej) 
17:00 Planszówki z pazurem - do gry zaprasza Król Szczurów (Tramwaj Cafe)
17:00 Konkurs gwary śląsko-cieszyńskiej o Puchar Bronki od Cieślarów (COK "Dom Narodowy")
18:30 Bajki improwizowane na dobranoc i autografy. Pani Wieczorynka improwizuje bajki na dobranoc przy kubku kakao w PRESSO i podpisuje książki

Sobota, 22.08, Cieszyn
10:00 Pazurkowanie na powitanie i kosmiczne Miau. Oficjalne otwarcie Kocia Szajka Fest na cieszyńskim rynku
10:30 Warsztaty wynalazków z Pikselami - konstruujemy urządzenia wg projektu braci Pikseli PRZYSTANEK KOCIA SZAJKA w TCiT, darmowe wejściówki (limit miejsc)
10:30 oraz 15:00 Malowanie kocich buź. PRZYSTANEK KOCIA SZAJKA
10:30 “Podniebna poczta Kiki.” Pokaz filmowy z Panią Wieczorynką, lektorką na żywo KINO PIAST, biletowane
11:00 Kocie Kamyczki pazurkiem Precelka. Malowanie kamyczków z Cieszyńskim Zwierzogrodem - teren przy PRESSO, wstęp wolny
12:00 Kocia Szajka Impro. Spektakl w DOMU NARODOWYM, biletowane
13:00 Kocie mydełka - Warsztaty kosmetyczne PRZYSTANEK KOCIA SZAJKA, TCIT, darmowe wejściówki (limit miejsc)
14:00 Kocia Szajka Impro. Spektakl w DOMU NARODOWYM, biletowane
14:30 Rodzinne zaplatanie wianków z kotem Morfeuszem i Serfentą, BRZEG OLZY, za budynkiem TCiT
15:00 “Miss Moxy. Kocia ekipa.” Na seans filmowy zapraszają Młode Horyzonty, KINO PIAST, biletowane
15:30 Autografy przy kottoccino, KORNEL I PRZYJACIELE
17:00 Zaplatamy wianki, zaplatamy ręce FINAŁ, Pani Wieczorynka i Serfenta zapraszają na zakończenie cieszyńskiej części Kocia Szajka Fest, BRZEG OLZY, za budynkiem TCiT

Zapraszamy również 23 sierpnia na ostatni dzień festiwalu, który odbędzie się w Bielsku-Białej!

Od ponad pięciu dekad na scenach Hard Rock Cafe występują zarówno najnowsze gwiazdy, jak i legendy muzyki. Coca-Cola stworzyła globalną platformę dla muzyków, uruchamiając Coke Studio L.A. Live. Teraz obie marki łączą siły, aby pomóc piosenkarzom, kompozytorom i autorom tekstów oraz zespołom i DJ-om w rozpoczęciu kariery.

Hard Rock Rising będzie odbywać się jako cykl występów w lokalach Hard Rock Cafe uczestniczących w konkursie. O awansie artystów do kolejnych rund zadecydują głosy miejscowej publiki. Następnie członkowie zespołu Coke Studio wybiorą zwycięzcę nagrody głównej, który otrzyma m.in. możliwość wystąpienia w Hard Rock Orlando i odbycia sesji nagraniowej, a także nagrodę pieniężną w wysokości 10 000 USD.

Artyści mogą nadsyłać zgłoszenia od dzisiaj do 18 sierpnia, a rundy konkursowe na żywo odbędą się 2, 9, 16 i 23 września. Główny zwycięzca zostanie ogłoszony 5 października.

„Lokale Hard Rock Cafe od zawsze łączyły ludzi dzięki sile muzyki, oferując miejscowym artystom rezydenturę, organizując wydarzenia open mic i konkursy Battle of the Bands, a także gromadząc i prezentując pamiątki związane z kulturą popularną - powiedział Eric Martino, President of Hard Rock Cafe and Retail w Hard Rock International. - Hard Rock Rising w naturalny sposób kontynuuje tę misję, dając początkującym talentom przestrzeń do zaprezentowania swojej twórczości muzycznej. Wspólnie z Coca-Colą z dumą tworzymy platformę, na której muzycy mogą zostać zauważeni, usłyszani i docenieni w swoim lokalnym środowisku, a w przypadku zwycięzcy - również na całym świecie”.

Zespołem Coke Studio kieruje Rob Rettberg, producent wykonawczy, który na swoim koncie ma liczne nagrania ze statusem platynowej płyty, a także nominacje do nagród GRAMMY i Juno.

„Dzięki współpracy możemy połączyć wyjątkowy zasięg Hard Rock i kultowy status jego scen z doświadczeniem produkcyjnym Coke Studio, pomagając utalentowanym muzykom zrobić krok w stronę profesjonalnej kariery nagraniowej” - powiedział Rettberg.

Z okazji konkursu przygotowano specjalną ofertę Hard Rock Rising, która obejmuje zarówno limitowaną czasowo kartę koktajli na bazie produktów Coca-Cola, jak i gadżety dostępne w Rock Shops® oraz na shop.hardrock.com.

Hard Rock rozszerza muzyczny wymiar konkursu poza scenę, podejmując współpracę z Cult of Individuality - marką streetwearową wyrosłą z kultury muzycznej. Efektem współpracy będzie koszulka Hard Rock Rising oraz wspólna kolekcja odzieży obu marek.

Artyści, którzy chcą zaprezentować się na scenie, mogą nadsyłać zgłoszenia do 18 sierpnia. Każde zgłoszenie powinno zawierać dwa autorskie utwory. Formularz zgłoszeniowy, regulamin, szczegóły konkursu oraz listę uczestniczących lokali Hard Rock Cafe można znaleźć na stronie cafe.hardrock.com/hard-rock-rising.

Źródło: Hard Rock International

Źródło informacji: PR Newswire

– Nie wiem, czy powinienem zdradzać za dużo fabuły, ale generalnie w klubie pojawia się grupa bardzo złych ludzi, którzy terroryzują wszystkich. Jest więc dużo przemocy i ekstremalnych sytuacji wynikających z tego. Cały wachlarz postaci, które są w tym klubie, jest poddany ogromnemu stresowi, co oczywiście daje asumpt do tego, żeby nasi studenci mieli świetne zadania aktorskie do wykonania, z których się wywiązują w mojej ocenie bardzo zadowalająco – mówi agencji Newseria Piotr Zelt.

Serial został pomyślany jako innowacyjna forma jednominutowych odcinków i jest pierwszym w historii Warszawskiej Szkoły Filmowej projektem, który zastępuje tradycyjny dyplom aktorski pełnoprawną, profesjonalną produkcją serialową.

– Nie jestem pewien, czy ten rygor będzie zachowany, czy może zdarzą się dwuipółminutowe albo trzyminutowe odcinki, ale generalnie jest to serial kręcony mastershotem. Każdy odcinek jest jednym ujęciem, na to będą nachodzić obrazy z boku, ale generalnie osiowo jest to jedno ujęcie. To bardzo ciekawy i wymagający format zarówno dla realizatorów, jak i aktorów – mówi.

W produkcji pojawia się między innymi wątek mediów społecznościowych i transmisji na żywo. Piotr Zelt zauważa, że łatwość i szybkość publikowania treści w sieci sprawiają, że internet staje się przestrzenią niosącą zarówno ogromne możliwości, jak i realne zagrożenia.

– Niektóre kraje już zaczynają z tym otwarcie walczyć, starając się nałożyć jakieś ograniczenia dla małoletnich, na przykład żeby nie mogli zakładać profili w mediach społecznościowych, więc te zagrożenia są absolutnie widoczne. Maciej Ślesicki, który zwykle na bieżąco odnosi się do rzeczywistości i do tego, co nas otacza, tym razem robi to samo – mówi.

W „KLUBIE” przemoc nie kończy się na miejscu zdarzenia. Zostaje błyskawicznie przeniesiona do internetu, gdzie może być obserwowana, komentowana i powielana przez tysiące odbiorców podsycających do nienawiści. Twórcy serialu pokazują, jak szybko zaciera się granica między realnym dramatem a internetowym widowiskiem.

– Pojawia się więc chociażby relacja na żywo. To, co się dzieje tu i teraz, jest transmitowane na cały świat, a jest to przemoc, jest też epatowanie złem za pośrednictwem mediów społecznościowych – mówi.

Ze względu na napięty grafik aktor na razie nie miał jeszcze czasu, by pojechać na wakacyjny wypoczynek, ale nie czuje zmęczenia, tylko cieszy się, że może brać udział w tym oryginalnym projekcie. Ten serial pokazuje, jak zmienia się podejście do kształcenia młodych aktorów. Zamiast tradycyjnego egzaminu dyplomowego studenci uczestniczą w profesjonalnej produkcji, zdobywając doświadczenie w warunkach zbliżonych do pracy na rynku.

– Na razie nie ma wakacji, jest praca. Z dużą radością zanurzyłem się w ten projekt Macieja Ślesickiego wraz z naszymi studentami. Jestem z nich dumny, kiedy patrzę, jak sobie radzą, jak się mierzą z niełatwą materią, z tym, co przyszło im tutaj zagrać. A są to bardzo trudne, wymagające rzeczy, więc serce rośnie. Cieszę się, że jesteśmy w stanie ich nauczyć fajnych rzeczy i tak dobrze im to wychodzi – dodaje Piotr Zelt.

Reżyserem, scenarzystą i producentem serialu jest Maciej Ślesicki. Na ekranie będzie można zobaczyć Adama Bobika i Piotra Zelta oraz studentów III roku aktorstwa nowych mediów, dla których „KLUB” jest projektem dyplomowym: Sonię Trzewikowską, Filipa Denickiego i Krzysztofa Adamskiego.

Zdaniem Tamary Arciuch i Barbary Bursztynowicz projekt Szekspir w Parku to strzał w dziesiątkę – sześć zrealizowanych produkcji, blisko pół miliona widzów i setki letnich wieczorów pod gwiazdami w niezwykle urokliwej scenerii ogrodu wilanowskiego. Sukces tej inicjatywy to dowód na to, że wysoka kultura nie musi być zamknięta w teatralnych murach, a i współczesna publiczność wciąż z przyjemnością kieruje się ku klasyce.

– Na początku, jak z każdym projektem, trzeba było go po prostu rozkręcić. Od momentu kiedy mamy wsparcie mecenasów, zaczął on nabierać rumieńców i chyba pocztą pantoflową poszło, że jest coś takiego, że można przyjść, praktycznie za darmo obejrzeć przedstawienie, usiąść sobie na kocyku i poobcować z chyba wyższą kulturą niż to, co nam serwuje telewizja czy sztuki komercyjne. To jest bardzo budujące, że ludzie tak tłumnie na to przychodzą – mówi agencji Newseria Tamara Arciuch.

Nie ukrywa jednak, że spektakle w plenerze to też spore wyzwanie dla aktorów, bo w trakcie przedstawienia może się wydarzyć wiele zupełnie przypadkowych rzeczy.

– Kiedy graliśmy w poprzedniej lokalizacji parku, bliżej wody, to były komary i było to wyzwanie. Na przykład miałam taką scenę, gdzie zostaję na scenie i śpię. I naprawdę trzeba było się mocno wysmarować jakimiś preparatami, żeby ten sen wyglądał wiarygodnie, żeby człowiek nie machał rękami i nie zabijał tych owadów. Do tego latają też duże chrząszcze, zwłaszcza w świetle, kiedy już zapada zmrok – mówi.

To pokazuje, że teatr plenerowy jest czymś znacznie więcej niż przeniesieniem spektaklu poza mury teatru. Aktorzy muszą być przygotowani nie tylko na perfekcyjne odegranie swoich ról, lecz także na improwizację i błyskawiczne reagowanie na to, co dzieje się wokół.

– Doświadczenie jest niesamowite, fantastyczna energia, ludzie przychodzą z dziećmi, dzieci biegają wokół sceny, niektóre wchodzą na scenę i trzeba ich ogrywać, ale ogólnie nie ma takiego napięcia jak w teatrze – mówi Tamara Arciuch.

Szekspir w Parku czerpie z tradycji teatru elżbietańskiego, otwartego, dostępnego i bliskiego publiczności. Tak jak za czasów samego Szekspira spektakle grane są pod gołym niebem, a granica pomiędzy sceną i widownią staje się mniej wyraźna.

– To jest też bardzo cenne w tym projekcie, że zdejmujemy Szekspira z piedestału, czyli wracamy do jego początku, bo on był właśnie grany blisko widza, nie był na koturnie, ale potem przez lata to zostało przez teatr zmienione. Też dobrze, bo mamy prawo do różnych interpretacji tych sztuk, ale u nas jest to blisko człowieka – mówi aktorka.

Twórcom projektu Szekspir w Parku przyświecała idea, by tworzyć teatr przystępny dla wszystkich. Taki, który zachowuje wysoki poziom artystyczny, ale jednocześnie nie onieśmiela i nie stawia barier. Tamara Arciuch nie ukrywa jednak, że taka forma grania wymaga od artystów jeszcze większego skupienia i warsztatu.

– Ja się na początku obawiałam, czy człowiek jest w stanie wytrzymać trzy godziny, siedząc na trawie i słuchając Szekspira. I okazuje się, że widz absolutnie wytrzymuje i słucha tych pięknych słów, bo przecież Szekspir to jest po prostu czysta poezja. Dla aktora jest to niesamowite doświadczenie móc się nauczyć tych pięknych słów, wypowiedzieć je, zinterpretować tak, jak potrafi najlepiej. Mam wrażenie, że widzowie po prostu tego oczekują, żeby Szekspir trafił im do serduszka – mówi.

W tegorocznej edycji uczestniczy blisko 40 aktorów i twórców. Szczególne zainteresowanie budzi udział Barbary i Jacka Bursztynowiczów, którzy po raz pierwszy spotkają się na teatralnych deskach. Aktorska para nigdy wcześniej nie grała razem.

– Dla mnie to jest ogromne wyzwanie, ponieważ po raz pierwszy doświadczam zjawiska grania w plenerze, gdzie może się wydarzyć wszystko, burza, deszcz, i jakoś trzeba reagować, czy kończymy, czy gramy dalej. Trochę się obawiam, a jednocześnie bardzo mnie to ekscytuje, bo będę musiała się nauczyć innego sposobu odbierania widowni i całego anturażu. Ale to mi się podoba i takich wyzwań chciałabym jak najwięcej – mówi Barbara Bursztynowicz.

Nawet artyści z wieloletnim dorobkiem podkreślają, że plener wymusza inny sposób budowania relacji z publicznością i uczy większej elastyczności. Wyjście poza tradycyjną scenę oznacza konieczność zdobywania nowych kompetencji.

– Plener wymusza na nas jeszcze większą koncentrację, ale również improwizację. Zdarza się bowiem, że jesteśmy w jakimś dialogu z publicznością i nie wiemy, jak widzowie się zachowają, nie wiemy, czy nagle nie zawieje wiatr i na przykład nie zerwie nam chusty z głowy. To wszystko jest takie nieoczekiwane, wyjątkowe, że aż ekscytuje. Dobrze jest się przygotować na różne reakcje. Bo improwizacja, owszem, ale trzeba też mieć tak opanowany tekst, żeby żadna ingerencja z zewnątrz nam nie przeszkadzała – mówi.

Aktorka mocno kibicuje tej inicjatywie i cieszy się, że ogród w Wilanowie od dekady również w ten sposób otwiera się na publiczność.

– Przecież w czasach elżbietańskich Szekspir był grany na otwartej przestrzeni, więc każde takie wyjście do publiczności i odpowiednie zaaranżowanie przestrzeni jest cudowne. Z drugiej strony jest to ogromne doświadczenie dla widza, bo to też jest inne skupienie. Myślę, że warto wychodzić z ciasnych pomieszczeń teatralnych na zewnątrz – mówi.

Barbara Bursztynowicz zauważa, że teatr też się zmienia i w niektórych odsłonach przestaje być hermetyczny.

– Młodzi ludzie próbują wywoływać rewolucję nawet w teatrze, do czego byliśmy nie przyzwyczajeni, chociaż przecież były jasełka na zewnątrz czy też przedstawienia na targach, na rynkach. Teatr od dawna wychodzi na zewnątrz, to nie jest nowość – dodaje.

W tym sezonie w ramach projektu Szekspir w Parku widzowie mogą zobaczyć „Komedię omyłek" i „Wieczór Trzech Króli".

– Bardzo się bałam pójść tradycyjną francuską drogą prowadzącą do wydania książki, czyli wysłania rękopisu do 30, 40 czy 50 wydawnictw w nadziei, że ktoś w redakcji znajdzie czas, by go przeczytać. Żyjemy w czasach, kiedy internet umożliwił wielu nowym autorom zaistnienie na platformach self-publishingu. Postanowiłam spróbować szczęścia tą drogą, ponieważ pozwalało mi to zebrać szczere opinie czytelników – osób, które nie są moją rodziną ani przyjaciółmi. Poza tym wiedziałam, że niektóre wydawnictwa śledzą pojawianie się nowych talentów na platformie – mówi agencji Newseria Mélissa Da Costa, francuska pisarka, autorka powieści „Cały ten błękit” i „Co przyniesie jutro”.

Jak podkreśla, publikacji jej debiutanckiego tytułu nie towarzyszyła żadna kampania marketingowa. Rękopis zamieszczony na platformie monbestseller.com został zauważony przez małe wydawnictwo Carnets Nord, którego nakładem „Cały ten błękit” ukazał się w 2019 roku. W samej Francji tytuł sprzedał się w liczbie 1,5 mln egzemplarzy. Doczekał się również ekranizacji.

– Prawdziwe sukcesy w literaturze nie zależą od kampanii marketingowych ani od najpiękniejszych recenzji, jakie można uzyskać w mediach. Istnieje coś znacznie silniejszego i niekontrolowanego – jest to marketing szeptany. Tak właśnie było w przypadku powieści „Cały ten błękit”. Ta książka wywołała tak silne emocje, że ludzie w naturalny sposób chcieli się nią podzielić ze swoimi bliskimi. Spowodowało to efekt kuli śnieżnej. Wszyscy mówili o niej w swoim otoczeniu i to właśnie zadecydowało o sukcesie – uważa Mélissa Da Costa.

W rankingu francuskiego dziennika „Le Figaro” pisarka była najlepiej sprzedającą się autorką 2023 i 2024 roku. Nazywana jest „głosem pokolenia” i porównywana z Delphine de Vigan i Valérie Perrin. Jej styl charakteryzują spokojna narracja, skupienie na emocjach bohaterów i podkreślenie uzdrawiającej roli natury. W swoich powieściach psychologiczno-obyczajowych opisuje historie osób doświadczonych przez życie, które próbują odbudować się po trudnych doświadczeniach.

Książka „Cały ten błękit” ukazała się w Polsce w 2025 roku i od razu stała się bestsellerem. Opowiada historię 26-letniego Émile’a, który po otrzymaniu diagnozy nieuleczalnej choroby rezygnuje z leczenia i wyrusza w podróż kamperem. Na jego ogłoszenie o poszukiwaniu towarzyszki podróży odpowiada introwertyczna Joanne. Wspólna droga przez francuskie góry i lasy staje się dla obojga podróżą w głąb siebie, podczas której próbują odnaleźć sens życia mimo nieuchronnie zbliżającego się końca. Druga z powieści, która ukazała się w polskim tłumaczeniu – „Co przyniesie jutro” – jest z kolei historią o żałobie i samotności, ale też o nadziei i podnoszeniu się po wielkiej stracie dzięki kontaktowi z naturą. Pisarka nie chce być jednak kojarzona jako „autorka poprawiająca nastrój”.

– Podjęłam ogromne ryzyko, publikując bardzo mroczne powieści, które zaszokowały znaczną część moich czytelników. Czasami otrzymywałam bardzo oburzone reakcje. Niektóre z moich książek sprzedawały się znacznie gorzej niż inne – mówi Mélissa Da Costa. – Literatura nie powinna być produktem marketingowym, ale przede wszystkim musimy pozostać artystami. Kiedy mamy ważne przesłanie, musimy je przekazać niezależnie od tego, czy książka się sprzedaje, czy nie.

Mélissa Da Costa jest autorką ośmiu powieści, które zostały przetłumaczone na 30 języków i sprzedały się w 4,5 mln egzemplarzy tylko w jej rodzinnym kraju.

– Radziłabym początkującym autorom, żeby nie mierzyli zbyt wysoko, nie wywierali na siebie presji i nie starali się mieć idealnego planu przed rozpoczęciem pracy. Czasami spotykam ludzi, którzy chcą pisać, ale nie mają jeszcze w głowie w pełni ukształtowanej postaci ani nie znają wszystkich szczegółów fabuły. Jeśli napiszecie tylko 10 stron powieści, to nic strasznego – czerpaliście z tego przyjemność i możecie zacząć kolejną. Nie należy się wahać przed rozpoczęciem, kasowaniem, niszczeniem i ponownym zaczynaniem. Przyjemność z pisania musi przeważać nad wszystkim innym – uważa autorka.

Jak przyznaje, obecnie nie jest łatwo wydać debiutancką książkę. Ponieważ wydawnictwa mają mniejsze budżety niż kiedyś, coraz rzadziej decydują się na publikowanie nieznanych autorów, którzy chcą wydać swoją pierwszą powieść. Tym, którzy chcieliby zaistnieć na rynku, pisarka poleca samodzielne wydawanie.

Według danych Empiku z kwietnia 2026 roku z platformy Empik Selfpublishing korzysta 12 tys. autorów, którzy opublikowali łącznie prawie 16 tys. tytułów: 14 tys. e-booków i audiobooków oraz 1,7 tys. książek w formie papierowej.

Z raportu Grand View Research wynika, że w Stanach Zjednoczonych rynek self-publishingu był w ubiegłym roku wart 3,6 mld dol., a do 2033 roku wzrośnie do 5,7 mld dol., co oznacza średnioroczny wzrost na poziomie 5,7 proc. Według analiz amerykańskiej agencji Bowker opublikowanych przez „Publishers Weekly” w 2025 roku w USA wydano ponad 4 mln książek z numerami ISBN, co oznacza wzrost o 32,5 proc. względem 2024 roku. W modelu self-publishingu ukazało się ok. 3,5 mln książek (w tym e-booków i książek drukowanych), czyli o blisko 39 proc. więcej niż rok wcześniej. Liczba tytułów wydanych przez tradycyjne wydawnictwa wyniosła natomiast 642 tys. (+6,6 proc.).

- Z okazji jubileuszu bilety na rejsy do tych miast dostępne są w promocyjnych cenach w ramach najnowszej odsłony Szalonej Środy.

- To wyjątkowa okazja, by przypomnieć, jak wyglądały pierwsze powojenne podróże lotnicze i jak bardzo zmieniło się latanie na przestrzeni ostatnich ośmiu dekad.

Gdy w 1946 roku Polskie Linie Lotnicze LOT uruchamiały połączenia do Pragi, Paryża i Sztokholmu, lotnictwo cywilne rozpoczynało nowy rozdział swojej historii, a zagraniczna podróż samolotem pozostawała doświadczeniem dostępnym dla nielicznych. 4 lipca 1946 roku wystartował pierwszy rejs LOT-u do Paryża, 9 lipca do Sztokholmu, a niespełna miesiąc później - 7 sierpnia - do Pragi. Tak rozpoczęła się historia połączeń, które osiem dekad później nadal pozostają obecne w siatce narodowego przewoźnika.

„Po wojennej przerwie skrzydła LOT-u ponownie zaczęły łączyć Polskę z innymi krajami. Uruchomienie w 1946 roku połączeń do Pragi, Paryża i Sztokholmu było nie tylko ważnym etapem odbudowy siatki, lecz także służyło odnowieniu tworzących się na nowo relacji. Przez osiemdziesiąt lat zmieniły się samoloty, standard podróży i skala działalności LOT-u, ale misja łączenia ludzi pozostaje niezmienna” - Krzysztof Moczulski, rzecznik prasowy PLL LOT

Powojenne początki lotnictwa pasażerskiego. Tak wyglądały podróże 80 lat temu

Osiemdziesiąt lat temu podróż samolotem była wydarzeniem samym w sobie. Bilety wypisywano ręcznie, nie istniały elektroniczne systemy rezerwacyjne ani odprawa online, a cała obsługa podróży - od zakupu biletu po nadanie bagażu - odbywała się bez komputerów i nowoczesnych systemów informatycznych. Pasażerowie wchodzili na pokład bezpośrednio z płyty lotniska, często po kilku metalowych schodkach ustawionych przy samolocie. Dopiero od roku na pokładach LOT-u obecne były stewardesy - przed wojną opiekę nad pasażerami podczas lotu sprawowali mechanicy pokładowi.

Powojenne zagraniczne rejsy LOT-u wykonywały przede wszystkim Douglasy DC-3 oraz ich licencyjne odpowiedniki - Lisunowy Li-2. Co ciekawe, wiele Douglasów było wcześniej wojskowymi samolotami transportowymi C-47, które po zakończeniu wojny przebudowano do przewozu pasażerów. W miejsce metalowych ławek zamontowano 21 foteli w układzie 2+1, dzięki czemu maszyny mogły rozpocząć nowe życie jako samoloty pasażerskie. Kabina DC-3 mieściła zaledwie około 20-21 pasażerów. Silniki tłokowe pracowały tuż przy kadłubie, dlatego podczas lotu wyraźnie odczuwalne były ich dźwięk i wibracje. Samoloty rozwijały prędkość przelotową około 300 km/h i latały na znacznie niższych wysokościach niż dzisiejsze odrzutowce, przez co podróże trwały dłużej, częściej towarzyszyły im turbulencje, a przebieg rejsu w większym stopniu zależał od pogody.

80 lat później – te same kierunki, nowa era podróżowania

Praga, Paryż i Sztokholm od lat należą do najważniejszych kierunków europejskich w siatce połączeń Polskich Linii Lotniczych LOT. Do każdej z tych stolic można dziś polecieć każdego dnia, a dzięki kilku rejsom dziennie pasażerowie mogą elastycznie planować zarówno podróże służbowe, jak i wyjazdy turystyczne, a także korzystać z szerokiej oferty połączeń przesiadkowych przez warszawski hub LOT-u na Lotnisku Chopina.

Dziś do Pragi można polecieć do 33 razy w tygodniu, a do Paryża i Sztokholmu do 21 razy w tygodniu. Łącznie oznacza to do 75 rejsów tygodniowo do trzech europejskich stolic. Miejsce Douglasów DC-3 i Lisunowów Li-2 zajęły nowoczesne Embraery oraz Boeingi 737 - komfortowe samoloty wąskokadłubowe, dzięki którym podróże po Europie są dziś znacznie szybsze, cichsze i bardziej komfortowe.

Z okazji 80. rocznicy uruchomienia połączeń do Pragi, Paryża i Sztokholmu jubileuszowe kierunki zostały objęte najnowszą odsłoną flagowej promocji Polskich Linii Lotniczych LOT - Szalona Środa.

Oprócz kierunków jubileuszowych w aktualnej odsłonie promocji znalazły się również: Nowy Jork, Taszkent, Seul oraz Malta.

Bilety w ramach Szalonej Środy można zarezerwować na stronie:

Kup bilet w specjalnej ofercie!

Promocji towarzyszy Szalony Konkurs, w którym do zdobycia jest nagroda główna - voucher o wartości 3 000 PLN - oraz dwa wyróżnienia w postaci voucherów o wartości 1 000 PLN na dowolnie wybrany rejs z siatki połączeń PLL LOT. Najbliższy poniedziałek będzie ostatnią okazją, aby zgłosić się do finałowej tury konkursu i zawalczyć o nagrody. Aby wziąć udział w zabawie, należy zapisać się do Newslettera LOT, a następnie wypełnić formularz zgłoszeniowy przesłany w dedykowanej wiadomości e-mail. Zadanie konkursowe polega na odgadnięciu kierunku objętego najbliższą odsłoną Szalonej Środy oraz uzasadnieniu, dlaczego warto go odwiedzić.

Zapisz się do NEWSLETTERA LOT

Polskie Linie Lotnicze LOT to nowoczesny przewoźnik łączący Europę Środkową i Wschodnią ze światem. W ofercie LOT-u są bezpośrednie rejsy dalekodystansowe do portów w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Indiach, Japonii i Korei Południowej. Polski przewoźnik konsekwentnie zwiększa częstotliwość i poprawia ofertę na tych kierunkach, wzmacniając tym samym swoją pozycję na rynku Europy Środkowo-Wschodniej. Połączenia dalekiego zasięgu obsługuje Boeingami 787 Dreamliner, jednymi z najnowocześniejszych szerokokadłubowych samolotów świata. Obecny na niebie od 1929 roku, polski przewoźnik jest 11 najstarszą linią lotniczą na świecie, będąc jedną z najbardziej międzynarodowych i rozpoznawalnych polskich marek.

Biuro Prasowe

tel. +48 22 606 79 19

Źródło informacji: PLL LOT

Przeniesienie spektakli do parku sprawia, że klasyczna literatura przestaje się kojarzyć z czymś elitarnym i niedostępnym, a staje się częścią letniego wypoczynku i sposobem na ciekawe spędzenie wolnego czasu.

– Sukces Szekspira w Parku wynika przede wszystkim z tego, że jest to projekt skierowany do ludzi i jest w wakacje, kiedy na mapie teatralnej jest trochę mniej wydarzeń. Poza tym jest to wydarzenie w plenerze, bardzo niezobowiązujące, w związku z czym atmosfera piknikowa z Szekspirem powoduje, że ludzie tłumnie do nas przybywają – mówi agencji Newseria Michał Podsiadło.

W jubileuszowej edycji projektu na afiszu znalazły się dwie komedie oparte na motywie zamiany tożsamości – jednym z ulubionych chwytów dramaturgicznych Szekspira. Tegoroczna premiera „Komedii omyłek” oraz powracający po sukcesie poprzednich sezonów „Wieczór Trzech Króli” pokazują, że ta twórczość jest nadal aktualna. Co prawda zmieniły się stroje, miasta i tempo życia, ale nie zmieniło się to, co nas bawi. Zawsze najbardziej śmieszą nas bowiem ludzkie słabości: pomyłki, błędne założenia, zazdrość, nadinterpretacje i przekonanie, że wiemy więcej niż inni. Kiedy 2 tys. osób zebranych w wilanowskim parku jednakowo reaguje na te same sceny, trudno o bardziej czytelny sygnał, że ten humor nadal działa. Otwarta przestrzeń i bezpośredni kontakt z widownią sprawiają też, że emocje szybciej się udzielają.

– Tutaj jesteśmy poza budynkiem teatru, w naturze, w związku z czym kontakt z widzem jest najważniejszy. Staramy się więc, aby ta sztuka była jak najbliżej naszej publiczności, grając role, włączamy nawet czasem naszych widzów. Bywa też, że najmłodsza publiczność sama bardzo chętnie nam podpowiada, gdzie kto się ukrył, gdzie jest albo co powiedział, kiedy akurat w sztuce padnie takie pytanie – mówi.

Michał Podsiadło przyznaje, że podczas spektakli plenerowych nie brakuje nieprzewidzianych sytuacji, ale aktorzy są już na tyle doświadczeni, że potrafią na nie umiejętnie zareagować. Traktują je jak część przedstawienia, a nie przeszkodę odbierającą mu wartość.

– Czasem zdarzają się wpadki, które też przekuwamy na walor. Kilkukrotnie się zdarzyło, że aktorowi na scenie po prostu przestał działać mikroport. Czasem spektakl przerwała burza, czasem deszcz, czasem jest to na chwilę, a czasem niestety musimy skończyć wieczór przed czasem, dlatego zdarzają się niespodziewane sytuacje, do których publiczność jest już chyba przez te lata przyzwyczajona – mówi.

Mimo że spektakle grane są w plenerze, to aktorzy nie rezygnują z kostiumów, choć jak przyznaje Michał Podsiadło, zwłaszcza kiedy panują wysokie temperatury, nie do końca czują się w nich komfortowo.

– Staramy się pić dużo chłodnych napojów izotonicznych i oczywiście dbamy o formę, więc jakoś sobie radzimy z warunkami atmosferycznymi. Ale faktycznie jest trudno, kiedy o 20 są jeszcze 32 stopnie, ale mimo wszystko to nie jest dla nas przeszkoda – dodaje aktor.

W tegorocznej, jubileuszowej edycji projektu Szekspir w Parku bierze udział 40 aktorów i twórców. Widzowie mają okazję zobaczyć dwa dzieła mistrza ze Stratfordu: „Komedię omyłek” i „Wieczór Trzech Króli”. Katarzyna Kołeczek przyznaje, że w trakcie spektakli granych pod gołym niebem pogoda potrafi pomóc i dodać wyjątkowości, ale też i przeszkodzić.

– Na pogodę nie mamy wpływu i już to zaakceptowaliśmy, chociaż wcale nie było łatwo. Musimy śledzić radary pogodowe, ponieważ kiedy pada deszcz, nie możemy grać, bo mamy na sobie mikroporty i może dojść do zwarcia, więc jeżeli jest ulewa, przerywamy spektakl. Ale zdarzyło nam się w zeszłym roku tak, że zrobiliśmy półgodzinną przerwę, widownia przeczekała szybciutki deszcz pod drzewami i wróciliśmy do spektaklu z pełną mocą – mówi agencji Newseria Katarzyna Kołeczek.

Aktorka zaznacza, że ekipa jest przygotowana na różne warunki pogodowe i w razie ulewy czy burzy wszyscy mają bezpieczne schronienie.

– Mamy namioty techniczne, nie są to duże przestrzenie, raczej wszyscy stoimy ściśnięci jak sardynki, ale już się do tego przyzwyczailiśmy. Przyjmujemy tę pogodę z dobrodziejstwem inwentarza i gdy jest słońce, to gramy w słońcu, gdy pada troszeczkę deszczu, to też się nie obrażamy. To jest po prostu plener i może się różnie potoczyć. Czasami jesteśmy tak zaangażowani w sztukę, że dopiero gdy na widowni widzimy morze parasolek, orientujemy się, że pada – mówi.

Katarzyna Kołeczek podkreśla, że spektakle grane w plenerze mają zupełnie inny klimat niż te wystawiane na deskach teatru.

– Gra się trochę inaczej, ponieważ uwaga widza jest rozproszona. Dzieje się tu dużo rzeczy, a ludzie przychodzą w troszeczkę innym nastroju, są bardziej wyluzowani i nam też się udziela ta atmosfera. Oczywiście staramy się podać bardzo precyzyjnie tego Szekspira, ale jeżeli wydarzy się coś nieoczekiwanego czy są techniczne potknięcia, to przyjmujemy to, co jest – mówi.

W plenerze granica pomiędzy sceną i widownią staje się mniej wyraźna niż w tradycyjnym teatrze. Tym samym zmniejsza się dystans między aktorami i widzami.

– Przez te 2,5 godziny jesteśmy fajną jednością z widzami, którzy bardzo żywo reagują, jest dużo śmiechu, dużo wzruszeń, a także bardzo chętnie wchodzą z nami w interakcje. Kiedyś na przykład dziecko nam weszło na scenę, ale nie obrażamy się na to, po prostu wiemy, że tutaj tak jest i trzeba tylko zachować zasady BHP, żeby nikomu nic się nie stało – dodaje Katarzyna Kołeczek.